Recensie

Macelaru is dirigent van het forse, verticale gebaar

Klassiek Topdirigent Kirill Petrenko annuleerde deze week zijn terugkeer voor het Concertgebouworkest. Bij zijn vervanger Cristian Macelaru (36) miste je subtiliteit en adem in de melodiebouw.

Foto Sorin Popa

Een van de grote teleurstellingen van het muziekjaar is het: dirigent Kirill Petrenko, vanaf 2018 chef van de Berliner Philharmoniker, zegde om gezondheidsredenen deze week de concerten met het Concertgebouworkest af. Wie hem in 2013 in Amsterdam hoorde debuteren (5 ballen), kon de pijn nauwelijks verkroppen, want Petrenko is zelden in Nederland en leidt zondag naar verluidt wel gewoon het prestigieuze jubileumconcert van de orkestakademie van Bayerische Staatsoper in München.

Het Concertgebouworkest vond vervanging in de Roemeen Cristian Macelaru (36), die hier eerder concerten leidde bij het Residentie Orkest en Rotterdams Philharmonisch.

Het programma bleef voor de pauze ongewijzigd, met meesterpianist Radu Lupu (72), ook Roemeen, in Mozarts 24ste Pianoconcert. Lupu, al decennia geroemd om zijn diepzinnige spel, maakte indruk in veloursachtige cadensen van eigen hand – met een zo onnadrukkelijk, peinzend toucher dat je meeging in de illusie dat de muziek ter plekke werd uitgevonden. Maar zijn timing miste soms scherpte. Cristian Macelaru ging het, overigens uitstekend spelende, orkest voor in een looiige Mozart-stijl, met weinig reliëf in de melodiebouw, wat veerkracht in de dialoog met Lupu bemoeilijkte.

Strauss’ zelden gespeelde Symphonica Domestica werd ingeruild door Tod und Verklärung, al 223 keer door het orkest vertolkt sinds 1897, toen onder Strauss zelf. De KCO-musici spelen dat stuk geweldig, maar ook hier miste je vanuit Macelaru surplus. Wagners Ouverture Tannhäuser kon de indruk van Macelaru als dirigent van het forse, verticale gebaar daarna niet meer wegpoetsen. Waar prikkerige strijkers een elegante lyrische koperblazerslijn doorkruisen, komt de schoonheid voort uit het contrast. Als de koperblazers dan ook hoekig fraseren, mist de muzikale alchemie net de magie waarop je altijd hoopt.