Beau, de vrolijke zwerver van Hilversum

Beau van Erven Dorens The Amsterdam Project, waarin Beau van Erven Dorens daklozen helpt, is genomineerd voor de Nipkowschijf, die vrijdag wordt uitgereikt. Het tv-programma past de presentator als een handschoen.

Tv-presentator Beau van Erven Dorens en de dakloze Lolle in The Amsterdam Project (RTL 4), dat is genomineerd voor de Nipkowschijf. RTL

Met zijn Stetson krantenjongenspet en zijn cowboylaarzen loopt Beau van Erven Dorens door Amsterdam en hurkt neer bij een oudere dakloze. Even kennismaken. Hij heet Lolle. En Beau gaat hem helpen, voor zijn RTL-programma The Amsterdam Project. Later zien we de twee met een biertje aan de gracht zitten. Lolle is een door de wol geverfde zwerver, die kwaad wordt van de opgewekte smalltalk van hulpverleners, maar met Beau is het meteen dikke mik. „Krijg nou tandjes!” zegt hij verbaasd.

Na achttien jaar rondzwerven in Hilversum, langs vier verschillende omroepen en pakweg 45 wisselvallig ontvangen tv-programma’s, lijkt Beau van Erven Dorens nu, terug bij RTL, toch echt zijn thuis te hebben gevonden. The Amsterdam Project werd door een miljoen mensen bekeken, won eerder twee TV-Beelden (vakprijs) en is nu genomineerd voor de Zilveren Nipkowschijf (prijs van de kritiek), die vrijdagmiddag wordt uitgereikt. Verder vervangt hij vanaf 3 juli Humberto Tan in de late night talkshow RTL Summer Night. En volgend seizoen volgt hij Jeroen Pauw op als interviewer in Vijf jaar later.

Een belangrijke reden waarom The Amsterdam Project – waarin vijf daklozen ieder 10.000 euro en begeleiding krijgen aangeboden om zichzelf er bovenop te helpen – zo aanslaat is dat het zo goed botert tussen Van Erven Dorens en de moeilijk benaderbare daklozen. De geestige presentator van vederlicht amusement toont hier sociale bewogenheid, oprechte empathie en hij treft precies de juiste toon.

En hij méént het, zegt zijn eindredacteur Francine Schaap: „Ik weet niet of ik dit met een andere presentator had kunnen maken. De inzet en intensiteit van Beau zijn groot. Er zijn niet veel presentatoren die met een glimlach vier uur op een dakloze wachten, die niet komt opdagen. Ook zonder camera ging hij ’s nachts bij min vijf graden de straat op om thermo-ondergoed en truien te brengen aan de mensen die buiten sliepen. Beau is een jongensachtige kakker met een groot hart.”

Beau Noël van Erven Dorens (Haarlem, Kerstavond 1970) is zelf geenszins behoeftig opgegroeid. Zijn vader is Shell-topman, hij groeit op in het villadorp Aerdenhout. Een hecht gezin, drie jongens, Beau is de jongste. Hij doet veel aan sport, hockey, tennis, voetbal. Zijn broer Jan: „Hij sliep met zijn hockeystick in bed.” Hij lijkt niet gek veel veranderd:

„Energiek, sportief, en héél aardig. Beau is geliefd door iedereen. Ik denk niet dat er iemand is die iets kwaads over hem kan zeggen.”

Hij begint drie studies die hij niet afmaakt, maar, zegt Jan: „Hij ging niet op zijn kamertje zitten wachten, hij had veel om handen”. Vol vuur stort hij zich in het corps bij dispuut Thalia, op het theater, en hij wordt redacteur van literair studentenblad Propia Cures. Via Talkradio komt hij bij RTL terecht. De eerste keer dat een programma hem past als een handschoen is het begin van RTL Boulevard (2001-2005), met Albert Verlinde. Van Erven Dorens presenteert en produceert hierna een breed scala aan spelletjes en shows. Constante factor hierin zijn de persoonlijke avonturenprogramma’s als het recente Beaufort, waarin hij allerlei moeilijke dingen doet die hij eigenlijk niet kan, zoals oerwouden, bergen, zeeën en oudejaarsconferences bedwingen.

Na zes magere jaren bij SBS (2009-2015) keert hij in 2016 terug bij RTL, met twee nieuwe plannen: Beaufort en The Amsterdam Project. Hij zegt dankbaar te zijn dat RTL-directeur Erland Galjaard het risico met hem aandurfde: „Twee uiteenlopende projecten, de een sociaal maatschappelijk en de ander egomaan avontuurlijk. Je moet veel moed en een ruime fantasie hebben om zulke risicovolle programma’s te laten maken door een enigszins uit het lood geslagen presentator.’’

Voor de nieuwe programma’s richt hij een productiebedrijf op, Kalemami. Een van zijn compagnons Casper Eskes zegt: „Beau komt de hele tijd met wilde, idiote plannen en dan bijt hij zich erin vast. Knap dat hij die drive na al die jaren nog steeds heeft. Hij is een enthousiast, speels groot kind. Zijn vrouw heeft eigenlijk vijf zonen thuis: de vier kinderen en Beau.” Na enig aandringen wil Eskes één kritisch puntje noemen: „Het is niet altijd gemakkelijk om met een groot kind in een bedrijf te zitten.”

The Amsterdam Project is hulp-tv, die op allerlei manier van dat genre afwijkt. Bijvoorbeeld omdat de deelnemers ook mogen mislukken. Van Erven Dorens: „We vonden het zelf originele en oprechte televisie, maar het was tegelijk een behoorlijk a-typisch hulpprogramma, met een presentator die de journalistieke distantie volledig liet varen. Ook ging er van alles fout en liep het niet voor iedere dakloze goed af.”

Het project is nog niet afgelopen, zegt Van Erven Dorens, „want de hoofdpersonen zijn nog steeds druk bezig om overeind te komen. Nu zonder camera. De een zet vier stappen vooruit, de ander weer een stapje terug.” En als hij nu door Amsterdam loopt, roepen alle daklozen hem na: „Hé Beau, heb je tienduizend euro voor me?”

Lees ook de recensie van Hans Beerekamp over The Amsterdam Project: Onder daklozen heeft Beau eindelijk zijn vorm gevonden