Recensie

Met machtsvertoon vaagt Dua Lipa alle nuance weg

Te veel knallende EDM-klanken, te veel effecten die de zangstem laten schallen en krachtpatserij in de arrangementen – het debuutalbum van de Bosnisch-Londense zangeres Dua Lipa lijkt bedoeld om haar te lanceren als een nieuwe supervrouw, krachtig als de jonge Rihanna.

Haar stembanden klinken gestaald, en de nummers blazen je omver met hun suizende synthesizers en koele galm. De instrumentatie van ‘Hotter Than Hell’ schalt en stampt, met Dua Lipa’s quasi-krolse zang in het refrein als ‘publieksmoment’.

Expressief wordt ze even in ‘IDGAF’, waar ze, gesterkt door een vriendenkoor haar ex uitjouwt: ‘Boy, I don’t give a fuck’. De lompe melodie overrompelt echter nergens. Er is afwisseling in de begeleiding, zoals de akoestische gitaarakkoorden in ‘Thinking ‘Bout You’, maar prominent is toch het galmende machtsvertoon dat de producers toevoegden en dat alle nuance heeft weggevaagd.