Tentakels in seksuele fantasieën? Klinkt toch logisch

Amat Escalante

De Mexicaans-Amerikaanse regisseur kaart via een buitenaards wezen homofobie en huiselijk geweld in Mexico aan.

Ook jonge moeder Alejandra (Ruth Ramos) hunkert naar bevredigend seksueel contact.

Sociaal realisme, erotiek én een buitenaards wezen. Het zijn elementen die niet vaak worden gecombineerd, maar in La región salvaje gebruikt regisseur Amat Escalante (1979) die vreemde combinatie om homofobie en huiselijk geweld in Mexico aan te kaarten. De jonge moeder Alejandra, haar agressieve echtgenoot Ángel en de mysterieuze Veronica hunkeren allemaal naar bevredigend seksueel contact. Maar dat is moeilijk te vinden in de Mexicaanse deelstaat Guanajuato, waar homoseksualiteit nog steeds taboe is en ongelukkige huwelijken aan de orde van de dag zijn. Gelukkig bevindt zich in een nabijgelegen bos een buitenaards wezen met uitzonderlijke erotische kwaliteiten.

De Mexicaans-Amerikaanse Escalante kreeg het idee voor de film na het lezen van een bericht in een lokale krant uit Guanajuato, waar hij zijn kindertijd doorbracht. Boven de beschrijving van een moord stond een denigrerende kop over het homoseksuele slachtoffer. Escalante: „In de eerste versies van mijn script was deze film een standaard melodrama.” De op internationale festivals gelauwerde Escalante maakte onder meer in 2013 Heli over de gewelddadige Mexicaanse drugsoorlog. Nu lukte het de regisseur niet een realistisch verhaal te destilleren uit het zinloze geweld, vertelt hij: „Ik wilde iets aan het licht brengen, maar dat lukte niet. De gewelddadige manier waarop in bepaalde delen van de wereld wordt gereageerd op mannen die liever een relatie hebben met een man dan met een vrouw, is niet uit te leggen, net zomin als de epidemie van geweld tegen vrouwen in Mexico.”

Metafoor

Escalante begon te spelen met sciencefiction. „Met een buitenaards wezen als metafoor voor het monster dat in veel mensen zit en naar buiten komt via geweld, werd het voor mij logischer. Misschien is het ook mijn pessimistische visie op de situatie: het antwoord op de vraag hoe de mensheid radicaal beter of vrijer kan worden, is niet op deze aarde te vinden.”

Waar komt Escalantes fascinatie voor geweld vandaan? „Geweld heeft voor mij iets mysterieus. Net als de dood en seks trouwens. Daarom word ik ertoe aangetrokken. En ik ben niet de enige; seks en geweld worden vaak gebruikt om dingen te verkopen. In mijn films probeer ik het net op een harde, confronterende manier te tonen; ik wil dat de kijker voelt hoe het is als het geweld recht voor je neus plaatsvindt.”

In La región salvaje is het geweld iets minder expliciet dan in zijn vorige films. Escalante: „Hier zit het geweld meer in de families; in de manier waarop de ouders van Ángel bijvoorbeeld hun zoon hebben opgevoed. Deze mensen creëren met hun religie en morele ideeën de problemen die er in de film bestaan.” Vanaf de eerste minuten komen in La región salvaje de genotsbrengende tentakels van het wezen in beeld. Het is vrij ongebruikelijk in sciencefiction om het ‘monster’ zo vroeg in de film te zien. Escalante: „Ik toon graag dingen. Dat is een risico. Je riskeert spot, maar ik speel niet graag op veilig.”

Verstrengeld

Het wezen doet denken aan een houtsnede van de Japanse kunstenaar Hokusai uit 1814, de Droom van de Vissersvrouw, waarin een vrouw in extase verstrengeld is met twee octopussen. Escalante kende de prent niet, vertelt hij. „Maar ik denk dat het menselijk is om een seksueel wezen met tentakels te verzinnen. Mensen en dieren penetreren slechts met één lichaamsdeel. Fantaseren over een wezen dat overal kan komen is volgens mij natuurlijk.”

Wanneer de regisseur de afbeelding van Hokusai goed bekijkt, merkt hij nog meer overeenkomsten op. „Ook bij Hokusai gaat er een tentakel in haar mond.” Op de vraag of dat laatste niet een zeer mannelijke visie op seksueel genot verraadt, antwoordt de regisseur dat er lang aan het ontwerp van het wezen is gewerkt. „We wilden dat het geslachtsloos was omdat het genot schenkt aan zowel mannen als vrouwen; de huid en de geluiden die het maakt zijn bijvoorbeeld zeer feminien. Maar het was ook belangrijk dat het wezen mensen kon omarmen, zo kwamen we uit bij deze vorm.”

In de film lijkt Escalante meer aandacht te besteden aan het creëren van sfeer dan aan het uitwerken van de manier van denken van zijn hunkerende personages. „Ik vind het moeilijk om mensen intellectueel te verkennen via dialogen of scènes met psychologische confrontaties. Ik ben visueel ingesteld en beproef mijn geluk dus liever met beelden. Hoe beïnvloedt een shot van een windvlaag in een mistig bos de daaropvolgende scène? Zo’n beeld is niet altijd logisch, maar kan voor mijn gevoel wel in de film passen.”