Recensie

Na de tentakelseks rest alleen leegte in ‘La región salvaje’

Moeder van twee Alejandra (Ruth Ramos) zit gevangen in een doods huwelijk.

Tentakelseks is populair in de Japanse manga en anime: een monsterlijke octopus die elke lichaamsholte van een onwillige partner vult. Echt onrustbarend wordt het als die overgave vrijwillig is: dan wordt de subtekst van zo’n sekstopus mannelijke angst voor onverzadigbaar – vrouwelijk – verlangen. Zie de parelduikster van de beroemde Japanse blokprint Droom van een vissersvrouw uit 1814, of Andrzej Zulawski’s hysterische cultfilm Possession, waar Isabelle Adjani zich in een kraakpand opsluit met een glibberige misgeboorte uit haar eigen onderbewustzijn.

La región salvaje (De wildernis), een Mexicaanse film over lust, dood en tentakelseks, speelt met beide referenties. In de conservatieve regio Guanajuato zit moeder van twee Alejandra gevangen in een doods huwelijk met macho Ángel. Hij heeft een stiekeme affaire met haar homoseksuele broer Fabián, een verpleger. Fabián, ongelukkig met de door zelfhaat verteerde Ángel, gaat met patiënt Verónica mee naar een afgelegen boerderij waar twee oude hippies waken over een mysterieuze alien. Hij biedt sekstherapie die bevrijdend en bedreigend is: de alien is wispelturig, en na hem rest slechts postcoïtale leegte.

In La región salvaje breekt de Mexicaanse regisseur Amat Escalante met het sociaal realisme van Los Bastardos (2008) en Heli (2013), films die poëzie vonden in alledaagse lelijkheid en geweld. Heli won de prijs voor beste regie in Cannes, La región salvaje dezelfde prijs in Venetië. Welverdiend, want Escalante maakt in vertrouwde stijl ditmaal iets heel anders: surrealistische horror die je eerder van landgenoot Carlos Reygadas verwacht. Over eros en thanatos, met een alien als het Id dat zich niet laat negeren, maar onbeteugeld ons gecultiveerde zelfbeeld en identiteit verwoest.

La región salvaje is een gekunstelde film die tegelijk zo bizar, onvoorspelbaar en gedurfd is dat je hem moeilijk uit je hoofd zet. Een verfrissend alternatief in het huidige, nogal bloedeloze bioscoopaanbod – alleen al de bravoureshots van een copulerende Ark van Noach of Escalantes variant op Droom van een Visservrouw maken een bezoek de moeite waard.