Brieven

Eerste klas (1)

Afkoopbaar ongemak

Foto Robin Utrecht/ANP

Vol instemming las ik de oproep van meneer Schuttert (Laat eenieder zitten, schaf eerste klas af, 10/6). Als student reis ik bijna iedere dag met de trein en als ik door de eerste klas slenter op zoek naar misschien nog een plekje in de volgende coupé, kijken de eersteklassers me altijd een beetje vies aan. Meestal sta ik even later als een haring in een tonnetje in het tussencompartiment naar de lege eersteklasstoelen te kijken.

Maar dat is voor mij niet de belangrijkste reden om de eerste klas af te schaffen. We leven steeds meer in een samenleving waar ongemak en wachten kunnen worden afgekocht. Mensen die meer geld te besteden hebben, mogen voordringen bij het vliegtuig voor stoelen met meer beenruimte, hebben een gegarandeerde plek in de trein en hoeven alleen maar in een ‘virtuele rij’ te staan bij Walibi.

Dit leidt tot een almaar grotere kloof tussen arm en rijk, waarbij de rijken alle ongemakken van het leven kunnen afkopen. De reactie dat afschaffing zal zorgen voor meer autogebruik, vind ik als milieuactivist verontrustend, maar daar leren de eersteklasreizigers tenminste wel dat geen geld in de wereld ze voorbij de file zal krijgen. En in zo’n wereld wil ik graag leven: waarin geld niet gelukkiger maakt.