Weg met macho’s. De man wil méns zijn

#MeToo

Zo’n hashtag alleen bant seksueel geweld niet uit. Maar Jens van Tricht krijgt wel extra aandacht voor het ‘mannelijkheidsprobleem’.

Foto iStock

„Online kunnen we de massa wel bereiken”, zegt een Turks-Nederlandse vrouw. „Maar het gaat erom wat je daarná doet.” Ze vertelt over haar zoontje dat met de Kinderboekenweek een jurk aan wilde. ‘Doe ’t gewoon’, had ze tegen hem gezegd. Maar niet iedereen in zijn klas vond dat oké. Een mentaliteitsverandering, wil ze maar zeggen, krijg je niet zomaar. „Wie denkbeelden écht wil veranderen, zoals over seksualiteit, moet dat doen van binnenuit. Duurzaam, vanaf de luiers.”

Zestien mensen zijn in een zaaltje in Amsterdam-West bijeen om te praten over het probleem van geweld tegen vrouwen. Allemaal zien ze de #MeToo-beweging als een grote opsteker. Maar ze weten ook dat hashtags alleen niet voldoende zijn. Ze willen dat er werkelijk wat verandert, in de offline wereld, en daarover zijn ze vandaag in gesprek. In een kringetje rond een whiteboard en een beamer, op de verwarming het boek Violence against Women.

Het is een kleurrijk gezelschap dat de online opstand tegen seksueel geweld nu een passend vervolg moet geven. Vier mannen en twaalf vrouwen bevolken het zaaltje. Onder hen een wijkagent, een voormalig huisarts, een inburgeraar, ervaringsdeskundigen en professionals uit de emancipatiebeweging, veelal zzp’er.

Organisator Jens van Tricht had de bijeenkomst al gepland voordat wereldwijd miljoenen zich de afgelopen dagen uitspraken tegen seksueel geweld. Hij spant zich met zijn stichting Emancipator al langer in om aandacht te vragen voor gendergelijkheid en, zoals hij het noemt, het ‘mannelijkheidsprobleem’.

„Mannen leren van jongs af aan dat een echte vent sterk en stoer moet zijn, een macho. Maar dit concept voldoet niet meer”, zegt hij. „Vrouwen pikken het niet langer, zij zien nog steeds de ongelijkheid, en mannen zelf hebben er ook genoeg van.” Steeds meer mannen eisen volgens hem een verruiming van het manbeeld. Ze willen vaderschapsverlof, homorechten. „Ze willen méns zijn in plaats van traditionele man.”

Vorig jaar, na de groepsaanranding in Keulen, zocht Van Tricht de samenwerking met de internationale White Ribbon Campagne, zo’n 25 jaar geleden opgericht nadat een feministenhater in Canada een universiteit binnendrong en veertien vrouwen om het leven bracht. Inmiddels is die organisatie in zestig landen actief. In Nederland loopt vanaf 25 november zestien dagen lang een campagne om mannen meer bewust te maken van het probleem en hen te stimuleren een oplossing te zoeken. Aan de aanwezigen vandaag de vraag hoe de campagne het best kan worden vormgegeven.

Op de muur worden de eerste steekwoorden geprojecteerd. „Workshops.” „Voorlichting.” „Flashmob.” De stichting geeft op scholen trainingen aan jongens over voorkomen van seksuele intimidatie en seksueel geweld. De termen ‘toolkit’, ‘methodieken’, ‘maatwerk’ en ‘eindproduct’ vallen. Het gezelschap is het erover eens dat je mannen liefst nog éérder dan in de pubertijd bewust zou moeten maken van hun ethische grenzen. „Maar dit is een begin.”

De groep gaat uiteen om in kleinere kring verder te brainstormen. Kern van ieders betoog: zorgen dat het niet bij een campagne blíjft.

„We zijn heel goed in onderwerpen op de agenda krijgen, maar dán…”, zegt een deelnemer. „Het lastige is om mannen te bereiken”, zegt de coördinator van een wijkcentrum. „Vrouwen komen nog wel naar een activiteit, maar mannen…”

„Dus we moeten naar ze tóé!”, zegt een ander. „Je hebt rolmodellen nodig die hun leren waar de grenzen liggen. Sleutelfiguren, sportcoaches. Daar waar mannen komen, moet je zijn.”

„Maar benader ze niet als geweldpleger”, klinkt het ook. „Dan haken ze af.”