Recensie

Vintage Crumb in ‘Metamorphoses’

Metamorphoses De Amerikaanse klanksjamaan George Crumb is deze maand componist in focus bij het Holland Festival.

Je zou Metamorphoses een 21e-eeuwse schilderijententoonstelling kunnen noemen. Vrij naar Moessorgski geeft George Crumb in tien deeltjes een klankimpressie van evenveel bekende werken van onder anderen Chagall, Gauguin en Klee die tijdens het concert werden geprojecteerd op een groot scherm. De muziek: vintage Crumb. Karakteristiek zijn de inventieve klankexercities in het binnenwerk van de piano, het rechtstreeks plukken en strelen van de snaren, het vernuftige spel met resonanties en het gebruik van klein slagwerk. Verder laat Crumb de pianist in Metamorphoses zingen, toy piano spelen

Crumbs klankverkenningen zijn evocatief sterk, al zou je kunnen aantekenen dat zijn piano-idioom sinds de jaren zeventig geen noemenswaardige nieuwe inzichten meer heeft opgeleverd. Bovendien mist Metamorphoses de spankracht van zijn vroegere werk, temeer daar de vele veeg- en glijbewegingen over de snaren na tien tableaus een beetje inwisselbaar aandoen.

Aan Tan’s vertolking lag het niet: vol overgave en dramatisch meeslepend ging zij de partituur te lijf, in het zevende deel (gewijd aan Chagalls Clowns at Night) uitgedost met een rode feestneus. Technisch was haar spel dik in orde, al bleef het rappe toetsenwerk soms wat achter bij de extended techniques.