Opinie

Kabinet, kijk niet langer weg van overvolle plofklassen

Met 33 moeilijke kinderen in haar klas staat het water basisschooldocent tot de lippen. Daarom staakt ze binnenkort.

Staatssecretaris Sander Dekker (Onderwijs) tijdens zijn bezoek aan leerlingen van groep 2 en 3 van de Willem Alexanderschool. Foto: ANP / Arie Kievit

Op 27 juni leggen basisschoolleerkrachten voor een uurtje het werk stil. Een ludieke ‘prikactie’ om de aandacht te vestigen op een probleem dat al lang niet meer ludiek is. De werkdruk is te hoog, het salaris is te laag, leerkrachten zijn er te weinig. Toch doet staatssecretaris Dekker of zijn neus bloedt.

Zelf sta ik ook voor een plofklas van 33 kinderen. Niet het aangename gemiddelde van 23 leerlingen waar de staatssecretaris op pocht. Want, meneer Dekker, bent u weleens op bezoek geweest in enkele scholen in en om de stad? Drieëntwintig? Daar kunnen wij in de koffiekamer alleen maar smakelijk om lachen.

Mijn klas is ook een inclusieve klas waar elk kind met een rugzakje terechtkan. Waar de school zwoegt en kreunt en steunt om ervoor te zorgen dat er niemand uit de boot valt.

Leerkrachten zijn idealisten, dat merk je wel aan de lonen

Want leerkrachten zijn idealisten, dat merk je wel aan de lonen. Wij geven les omdat wij op zoek willen naar de beste manier van leren voor elk kind. Maar dat wordt ons onmogelijk gemaakt. Want te midden van plofklassen, besparingen en burnouts zijn wij niet aan het doceren maar aan het overleven. Idealisme sterft al gauw een stille dood in de storm van een drukke werkweek. Ik kijk naar mijn leerlingen en bedenk hoe ik mijn pedagogische vaardigheden had kunnen inzetten. Hoe we met en van elkaar zouden kunnen leren. Hoe we onze kinderen klaar zouden stomen voor de dag van morgen.

En dan moet ik weer mijn schouders ophalen. Zuchten en slikken. Want wonderen gebeuren niet in mijn klas. Daar zijn we al blij als het rustig genoeg is om de bel te horen.

De echte slachtoffers

Dus laten we het eens hebben over de echte slachtoffers van dit wanbeleid. Dat zijn de 33 kinderen die elke dag de drukte trotseren, met koptelefoons gewapend tegen het lawaai van de overvolle klas. Dat zijn de kinderen die een ruggensteuntje nodig hebben. Die in stilte vragen om een helpende hand en niet weten waar ze hun zorgen kwijt kunnen. De kinderen zijn overgeleverd aan een falend kabinet.

Niet alleen leerkrachten bezwijken onder de druk van het onderwijs. In de plofklas geldt de wet van de sterkste. Je zal maar beter roepen om aandacht, dan weet de juf je wel te vinden. Waarom zouden zoveel kinderen met een attest de klas inkomen? Verklaringen genoeg: van autisme via ADD en ADHD tot dyslexie en meer. Als dat geen kreet om aandacht is, wat dan wel?

Het is ook uw kind dat lijdt onder de besparingen. Dat misschien net over het hoofd gezien wordt. Dat weer een vluchtig voorbereide les voorgeschoteld krijgt omdat er geen tijd was. Dat misschien afgesnauwd wordt omdat de leerkracht het echt even niet meer trok. Dat helaas niet zo goed kan spellen omdat er geen tijd voor was.

En daarom sta ik vaak met tranen in mijn ogen voor de klas, luister ik met frustratie naar de onwetendheid van meneer Dekker en daarom staak ik mee. Kinderen, ouders, doe toch mee! Het gaat om veel meer dan dalende beloningen en aanzien. We laten onze kinderen in de steek. Kinderen komen chronisch tekort in dit land en dat moet veranderen.