Column

Milieuflirt

Op een zonnige ochtend zat ik op een terrasje naast twee mannen die duidelijk een eerste date met elkaar hadden. Omdat ze nogal goed-projecterende stemmen hadden ving ik hun gesprek integraal op. Ze vonden elkaar leuk, want ze probeerden indruk op elkaar te maken. Het opmerkelijke was dat ze dat niet deden door leuke grapjes te maken of elkaar complimentjes te geven. In plaats daarvan boden ze tegen elkaar op wie het milieuvriendelijkst was. Ja, inderdaad, superopwindend. Maar ze deden er alletwee enthousiast aan mee. De een was bijvoorbeeld bezig met milieuvriendelijk plastic. De ander zei dat de oplossing wat hem betreft lag in minder spullen aanschaffen. Want wat niet gekocht werd, hoefde ook niet te worden ingepakt in plastic, of dat nou milieuvriendelijk was of niet.

De eerste man voelde zich door dit standpunt duidelijk overklast en begon te vertellen over een vriendin die nu voor de derde keer zwanger was. Dit was geen goed nieuws, want kinderen op de wereld zetten is heel slecht voor de wereld. Dat vond de andere man gelukkig ook. „Adoptéér dan een kind!”, werd er uitgeroepen. Je zag ze genieten van het met elkaar eens zijn. Deze date zou nog wel eens uit kunnen lopen op een relatie. Of in ieder geval op milieuvriendelijke seks.

Al luisterend bedacht ik hoe ‘nu’ dit was. Ik heb nog nooit een tijd meegemaakt waarin mensen elkaar konden versieren aan de hand van het milieu. Goed, de inhoud van het gesprek vond ik nogal knettergek, maar het feit dat het milieu geil genoeg is voor twee jonge mannen op een zonnig terras vond ik dan wel weer een goed teken.

Waar zouden deze mannen het over gehad hebben als het gesprek twintig jaar geleden had plaatsgevonden? Muziek, denk ik. Of films. En stel dat ze elkaar echt leuk vinden, en ze blijven bij elkaar – hoe kijken ze dan over twintig jaar terug op deze eerste date? Moeten ze dan lachen, omdat ze aan het opscheppen waren over hoeveel bamboe-producten ze in huis hadden?

is cabaretier en schrijver.