Column

In tenniskleding

Drie hoogleraren voeren aan de Universiteit van Leiden al jaren een waar schrikbewind. Dat las ik deze vrijdag in de Volkskrant. Begrippen als een heersende angstcultuur, een onveilig gevoel en een verziekt werkklimaat voeren de boventoon in het ronduit onthutsende artikel.

Een stuk dat ik overigens schaterend las omdat deze wantoestanden zich afspelen op de faculteit Pedagogiek. Ik herhaal: pedagogiek! Geestig toch? Dat een zootje zogenaamde wetenschappers, die hun studenten wel eventjes zullen uitleggen hoe een goede opvoeding eruitziet, zelf vloekend, tierend en knokkend door de gangen van het instituut rollebollen. De ruzies gingen vooral over dingen als: wie mag zijn naam als eerste onder een publicatie zetten en door wie wordt het onderzoeksgeld aangevraagd. Kortom: wie pist het verst in de sneeuw? De conclusie van een onafhankelijk rapport is duidelijk: twee professoren moeten zo snel mogelijk oprotten. De derde is al met pensioen. Die bouwt op dit moment met zijn kleinkinderen een toren van Kapla en scheldt de peuters schots en scheel als de toren omkiepert.

Maar die andere twee moeten dus weg. Hoe vertrek je ergens zo netjes mogelijk? Zonder slaande deuren. Dat zouden ze aan Peter Bosz moeten vragen. Die was zomaar opeens weg bij Ajax. Als een dief in een maanloze nacht.

Wij supporters zijn een beetje verbaasd. Ajax ging het laatste half jaar hartstikke lekker. Jonge gretige spelers die heerlijk naar voren voetbalden. De tijd van het saaie schaken leek voorgoed voorbij. Zelfs de zieke grassprietjes in de Johan Cruijff Arena knapten ervan op. Kwam allemaal door Peter. Hij heeft de jongens opgevoed zonder te luisteren naar Leidse professoren. Hij haalde met dit pupillenteam zelfs een belangrijke finale. Die verloren ze kansloos, maar daar was niemand boos over. Leermomentje. Komend seizoen zou er echt geoogst worden.

Maar nu is ie weg. Naar Dortmund waar hij drie miljoen per jaar meer gaat verdienen. Lijkt mij, zeker in de voetbalwereld, een redelijk motief. Maar inmiddels begrijp ik dat er meer aan de hand was dan geld. Het boterde niet tussen Bosz en zijn flamboyante assistenten. Ik heb het over de charismatische Dennis Bergkamp en de extravagante wereldburger Hennie Spijkerman. Bosz zou na een aantal conflicten met hen gesteld hebben: zij eruit of ik eruit! En dat hebben de vurige Hennie en de chronisch vlammende Dennis gewonnen. Jammer? Ja. Vooral omdat ze het niet als gezonde Amsterdammers hebben uitgevochten. Hoe dan? Elkaar de waarheid vertellen en daarna gebroederlijk de wei in.

En nou maar hopen dat er weer zo’n soort trainer komt. Eentje met maar één doel en dat is het doel van de tegenstander. Mijn gevoel zegt dat het wel goed komt. Ajax heeft voor bredere sloten gestaan.

Maar ik ben veel meer bezig met de politiek. Met Rutte, Klavertje, Alexander en Buma die samen met de oude Tjeenk Willink proberen ons land weer aan de praat te krijgen. Over passie gesproken. De manier waarop ze elke keer de besprekingen in gaan en de verhitte koppen waarmee ze naar buiten komen, spreken mij zeer aan. Onder die Edith Schippers vond ik het al zenuwslopend, maar nu de oude rot in het vak Herman er weer bij geroepen is, knaag ik mijn nagels per kilo van mijn vingers. Zo nerveus. Was zeer onder de indruk dat Tjeenk Willink de heren deze week naar zijn eigen woonstee had gehaald. Onder het motto: een ander behangetje doet wonderen. Het hielp niet, maar de poging was ronduit bewonderenswaardig. Begreep dat de echtgenoot van Tjeenk, zoals Herman door intimi liefkozend wordt genoemd, lichtelijk geïrriteerd was toen hij thuiskomend in zijn tenniskleding zoveel pers voor het tuinhekje aantrof. Vooral die tenniskleding ontroerde mij. Het vat ons land mooi samen: de echtgenoot van de informateur ergert zich aan de pers voor zijn deur terwijl men binnen probeert een land weer op de rails te krijgen. Ergert zich in tenniskleding.

Moet daar eigenlijk nog harder om lachen dan om de scheldende professoren Pedagogiek. Ondertussen zaten de partijleiders binnen gezellig te keuvelen over welk afscheidscadeau ze aan die tragisch mislukte Jan Roos zouden geven. En hopelijk moesten ze ook keihard lachen om allerlei vluchtelingen die opeens uit de kast komen omdat ze dan een verblijfsvergunning krijgen. Homoseksueel islamietje met drie vrouwen in zijn thuisland.

Lief, lief land zijn we toch. Peter Bosz zal het nog missen.