Blanchett is dertien keer virtuoos

Met Manifesto van Julian Rosefeldt is iets merkwaardigs aan de hand. Geen misverstand: iedereen moet deze grootse, overweldigende filminstallatie gaan zien, al is het maar om Cate Blanchett. Manifesto bestaat uit een grote verduisterde zaal waarin simultaan, op dertien grote schermen, dertien korte films draaien van tien minuten per stuk. In elk daarvan speelt Blanchett een andere rol. Ze is nieuwslezeres, zwerver, poppenspeler, ouderwets uitziende moeder, lerares en noem maar op en je ziet haar in al die rollen tegelijk. Dat is een adembenemende ervaring. Maar er is ook nog iets met manifesten. De enige teksten die Blanchett in al haar rollen uitspreekt, zijn letterlijke citaten uit manifesten waarin kunstenaars hun visie op de wereld en de kunst uiteen hebben gezet. Grootse wereldvisies, door Rosefeldt in alledaagse scènes geparachuteerd. Alleen mag Blanchett zelden het hele manifest uitspreken, waardoor de teksten worden gereduceerd tot holle frasen waarin woorden als vrijheid en waarheid en schoonheid steeds nadrukkelijker resoneren. Manifesto is een zeer geslaagd pleidooi voor vorm, voor overweldiging van de toeschouwer, en tegen complexiteit en inhoud.