Bryan Cranston hoeft geen audities meer te doen

Inside Hollywood

De 61-jarige Bryan Cranston duikt in de ene na de andere Hollywoodproductie op. Voor hemzelf springt Wakefield eruit, waarin hij een vader speelt die zijn gezin verlaat. „Mijn eigen vader ging weg toen ik net een puber was.”

Bryan Cranston Foto Jamie McCarthy/Getty Images/AFP

Terwijl talloze getalenteerde acteurs in Los Angeles nooit verder komen dan hun eerste auditie, duiken anderen constant in films op. Nicole Kidman, Dwayne ‘The Rock’ Johnson: je kunt niet naar de bioscoop zonder hun gezichten te zien. Op Sunset Boulevard in L.A. – een oerwoud van billboards die films aanprijzen – overheersen deze alfa’s van Hollywood. De 61-jarige Bryan Cranston hoort in die groep thuis. Vorig jaar dook hij op in negen films, tv-films en series, waaronder het psychologische drama Wakefield (19 juli in de bioscoop).

„Ik doe nog altijd auditie”, zegt Cranston tijdens een groepsgesprek met journalisten in West Hollywood. „Maar nu noemen we het meer een meeting.” Nadat hij een scenario heeft gelezen, leidt zo’n meeting zonder uitzondering tot een film- of tv-project. Niemand in Hollywood is zo gek om Cranston geen rol te geven als hij er open voor staat.

Zo was hij vorig jaar de verloren vader in onderbroekenlolcomedy Why Him?, president Lyndon B. Johnson in de tv-film All the Way en de panda Li in Kung Fu Panda 3. Dit jaar is hij zowel te zien in Last Flag Flying, een ‘comedy-drama’ van Richard Linklater, als in het fantasie-spektakel voor jonge tieners, Power Rangers.

In die zee van producties springt Wakefield eruit, vertelt Cranston.

In de film speelt hij een gewone familieman die plotseling besluit om zijn vrouw en twee kinderen te verlaten. Zonder aanleiding verdwijnt hij. Cranston: „Toen ik dit script las, was het van ‘wauw’; hij laat ze gewoon achter. Mijn eigen vader ging weg toen ik net een puber was, dus het ligt wel een beetje gevoelig.”

De voorheen brave Howard Wakefield, advocaat en toegewijd vader, wil even pauze. Vervolgens beleeft hij kleine, pijnlijke avonturen terwijl hij zijn rouwende gezin bespioneert.

Het einde moeten we onbesproken laten, geen spoilers.

Cranston zegt er dit over: „Het verhaal is zo sterk omdat het einde van de film het begin van een gesprek is.” Hij geeft toe dat je niet opgewekt de bios verlaat na Wakefield. „Ik zie mensen niet uitroepen: dat was leuk, nu taart! Maar ik vind dat je respect voor het publiek toont door de vraag te laten hangen: wat denk jij dat er gebeurt?”

Cranston vertelt dat het scenario hem raakte vanwege zijn jeugd. Na het vertrek van zijn vader, raakte zijn moeder aan de drank. Bryan en zijn broer werden ondergebracht bij hun grootouders van Duitse afkomst. „Extreem streng, geen tv, constant klusjes doen. Leuk? Nee. Maar mijn discipline en werk-ethiek komen uit die tijd.”

Door die ervaringen was Wakefield niet eenvoudig om te spelen. Toch herkent hij de impuls van de hoofdpersoon. „We denken allemaal wel eens: even langzaam aan, even de pauzeknop van het leven indrukken. Dat is wat Howard doet. Hij wil zijn familie niet verlaten. Het is gewoon: nu even niet. Maar hoe langer hij wacht op de moed om zijn oorspronkelijke issue aan te pakken, hoe dieper de kloof tussen hem en zijn vrouw en kinderen wordt.”

Cranston komt aangeslagen over, maar niet lang. „Come on, guys! Ik heb geluk gehad. Als ik een idyllische kindertijd had gehad, was mijn boek er nooit gekomen.” Naast die acht producties kwam vorig jaar namelijk ook nog zijn goed ontvangen autobiografie uit: A Life in Parts. „Ik moet dankbaar zijn voor al die horden – bouwstenen van een goed verhaal.”