Recensie

BBC-verkiezingsnacht met David Dimbleby was een groot feest

Zap

Anchor David Dimbleby (78) was weer grandioos tijdens de Britse verkiezingsshow. Hij presenteerde op een messcherpe manier, met humor en zelfspot.

David Dimbleby, anchor van elke BBC-verkiezingsnacht (Election 2017)

Elke BBC-verkiezingsnacht is een feest, waar ik me al ruim van tevoren op verheug. De makers zijn zich ervan bewust, als ze grappen dat de kiezers dit keer geen duidelijke beslissing hebben genomen, omdat ze het liefst binnen een paar maanden weer een hele nacht met David Dimbleby willen doorbrengen.

De nu 78-jarige Dimbleby is sinds mensenheugenis de anchor van elke verkiezingsshow bij de BBC-televisie en hij doet dat werkelijk grandioos: met groot gevoel voor humor, met name zelfspot, een scherpe controle over de kleinste details, bewonderenswaardige flexibiliteit in het heen en weer schakelen tussen verschillende soorten informatie en vooral een messcherpe toon in het interviewen van politici.

Dat is namelijk de dynamiek van een Britse uitslagenavond. Over de techniek waarmee de resultaten gepresenteerd worden, hoeft niemand zich zorgen te maken. Het zijn interactieve graphics om bij te kwijlen, de cijfers kloppen bijna altijd en je wordt permanent bestookt met verschillende bronnen van informatie, die tegelijk worden aangeboden.

Dit keer was de vraag of de verrassende uitslag van de exit poll bij het sluiten van de stembureaus een goede voorspelling zou blijken (premier Theresa May verliest haar meerderheid en creëert zo precies de chaos waar ze zo voor waarschuwde, omdat de verrassend goed scorende Labour-tegenstander Jeremy Corbyn ook niet genoeg stemmen haalt). Nou reken maar, in de kleine uurtjes van de vroege ochtend bleek het tot achter de komma te kloppen.

Wat dan de kunst van Dimbleby is om te gaan zoeken naar wat dit betekent voor de tegenstanders van zowel de falende May als de zichzelf overtreffende Corbyn in hun eigen partijen. Corbyn was immers door het grootste deel van zijn eigen fractie voor volstrekt incompetent versleten, dus wil je dan nu wel even weten wat die lui vinden van de man die hun zetel gered heeft. De Tories die tegen een brexit waren worden nu uiteraard subtiel bestookt met vragen over hoe het verder moet. En Dimbleby is niet te beroerd om ons tussentijds te melden welke vooraanstaande politici uit de partij van de verliezer geweigerd hebben iets te komen vertellen voor de camera.

De menselijke factor wordt verder vertegenwoordigd door het in enkele gevallen rechtstreeks uitgezonden ritueel van het voorlezen van de stemmenaantallen van elke kandidaat in een bepaald district. Dat gebeurt meestal in een gymzaal of stadhuis met een akoestiek van het jaar nul (Dimbleby pepert dat graag de betreffende kieskring even in) door een ijdele ambtenaar. Vooral als het een district is van een lijsttrekker, dienen zich daar ook altijd kleurrijke kandidaten aan, in de hoop dat ze zo op televisie zullen konen. Vooral de carnavaleske kandidaten van The Official Monster Raving Loony Party zorgen ervoor dat we verder geen entertainment meer nodig hebben.

De enige kanttekening bij zo’n enerverende nacht vol aardrijkskunde en geschiedenis, is dat de echte dynamiek van deze verkiezingen, de slag tussen twee generaties, waarvan de jongste dit keer wel is gaan stemmen, niet in beeld terug te zien valt. Er wordt wel over gepraat, maar verkiezingen blijven bij de BBC toch iets deftigs voor heren en een enkele dame van zekere leeftijd. Maar die verstaan hun vak zo goed, ongetwijfeld bijgestaan door vernuftige whizzkids voor de visuele effecten, dat ik het niet echt een probleem vind.