Recensie

Verdrink niet in de tweede thriller van Paula Hawkins

Uit de trein, naar de bank. Zo kwalificeerde het Amerikaanse zakenblad Forbes het monstersucces van Het meisje in de trein (2015), de psychologische thriller van Paula Hawkins. Dankzij elf miljoen verkochte exemplaren dook de Britse schrijfster vorig jaar juni met een bruto inkomen van tien miljoen dollar op in Forbes toptien van best betaalde auteurs ter wereld.

Inmiddels staat de teller op twintig miljoen exemplaren en is Het meisje in de trein ook verfilmd. Niet slecht voor een oud-journalist die na vier slechtverkopende chick lit-romans van haar vader geld moest lenen om haar eerste thriller te kunnen schrijven. ‘Het meisje in de trein was mijn laatste kans als romanschrijver’, vertelde Hawkins later.

In het water is haar tweede thriller. De openingsscène is intrigerend: een groepje mannen bindt een vrouw met haar linkerduim aan haar rechterteen en haar rechterduim aan haar linkerteen. Als ‘proef’ laten ze haar daarna aan een touw te water, tot ze verdrinkt. Het is de inleiding tot een verhaal over een ‘verdrinkingspoel’ waarin meer ‘lastige vrouwen’ zijn verdwenen.

Net als in haar eerste boek vertelt Hawkins haar verhaal in In het water vanuit verschillende perspectieven, springt ze heen en weer in de tijd, en krijgt de lezer steeds brokjes informatie aangereikt. Dat beproefde thrillerrecept voert Hawkins dit keer tot in het absurde door. In In het water komen maar liefst elf personages aan het woord. Zelfs de leeswijzer van de Nederlandse uitgever, een los kaartje met namen en familieverbanden, biedt geen uitkomst: de verschillende stemmen zijn zo weinig onderscheidend dat de lezer de draad snel kwijt raakt.

Ergerlijk zijn bovendien de plottechnische kunstgrepen van Hawkins. Je kunt lezers niet voortdurend in het hoofd van hoofdpersonen laten kruipen en ze met vage gedachten en mistige omschrijvingen in het ongewisse laten over de toedracht van gebeurtenissen.

Direct na verschijnen dook In het water op in de bestsellerlijsten. Maar op hoeveel vakantiestranden zal In het water deze zomer niet zuchtend terzijde worden gelegd?

Wat de pret ook drukt, is de matige vertaling. Al heeft die soms ongewild iets koddigs: ‘No small talk, then, no preamble – straight down to business’ wordt bijvoorbeeld: ‘Geen koetjes en kalfjes, nee, ze vatte meteen de koe bij de horens.’