Column

Een kameel ziet zijn eigen bulten niet

Kent u de Saoedi-Arabische blogger Raif Badawi nog? Hij is een van de weinigen die in Saoedi-Arabië durfde te zeggen wat hij dacht. Hij durfde met naam en toenaam kritiek te leveren op het Saoedische regime. Volgende week zaterdag is het precies vijf jaar geleden dat hij werd gearresteerd. Badawi werd beschuldigd van het beledigen van de islam en veroordeeld tot een boete, duizend stokslagen en tien jaar celstraf. De eerste vijftig stokslagen kreeg hij in 2015, in het openbaar na het vrijdagmiddaggebed. Er stond publiek bij. Dat zou zo doorgaan, elke vrijdag, twintig weken lang. Na de eerste publieke geseling werd er internationaal verontwaardigd gereageerd. Voor zover bekend heeft hij daarna geen stokslagen meer gekregen.

Deze week verbrak Saoedi-Arabië de banden met Qatar en ontpopte zich tot een van de hoeders van het antiterrorisme. Er bestaat een Arabisch spreekwoord, dat vrij vertaald zoiets betekent als: een kameel ziet zijn eigen bulten niet.

Ruim een jaar geleden interviewde de onvolprezen Al- Jazeera-journalist Mehdi Hasan de ambassadeur namens Saoedi-Arabië bij de Verenigde Naties Abdallah al-Mouallimi. Onder andere Syrië kwam ter sprake. Het is bekend dat de Saoediërs Assad weg willen hebben, en Hasan wil weten wie zijn plek dan in zou moeten nemen. De ambassadeur antwoordt stellig dat de Syrische bevolking daarover beslist. Verkiezingen dus, vraagt Hasan. Al-Mouallimi bevestigt dat.

Hoe kan het dan, vraagt Hasan, dat jullie een democratisch verkozen regering toejuichen in Syrië, maar niet in eigen land? Wat daarna gebeurt is zo hypocriet, dat ik het even voor u uitschrijf.

Al-Mouallimi: Vraag de Saoedische bevolking of ze tevreden zijn met de huidige vorm waarin het land wordt geregeerd.

Hasan: Hoe doe ik dat? […] Wat dacht u van een verkiezing?

A: We zullen ooit verkiezingen houden, we zijn al gestart met gemeenteraadsverkiezingen. Maar verkiezingen zijn geen wondermiddel.

H: Daar ben ik het mee eens. Maar u zegt dat u verkiezingen wilt in Syrië, dus waarom niet ook in Saoedi-Arabië?

A: Verkiezingen in Syrië betekent niet dat er ergens anders ook verkiezingen gehouden moeten worden. Ik zei dat verkiezingen geen wondermiddel zijn. De belangrijkste vraag is, is de bevolking content en blij en bevredigd met de regeringsvorm die ze hebben. En ik claim dat als je dat onderzoekt in Saoedi-Arabië, je een hoge mate van steun zult vinden voor de huidige manier.

H: Is dat niet gedeeltelijk zo omdat ze naar de gevangenis moeten als ze zeggen dat ze dit overheidssysteem niet willen?

A: Nee, nee.

H: Het is bij wet verboden in Saoedi-Arabië om op te roepen tot een ander overheidssysteem. Hoe kan ik als Saoediër zeggen dat ik een andere regeringsvorm wil, als het überhaupt illegaal is om dat te zeggen?

A: Als er een manier was om de mensen op straat anoniem te vragen…

H: Dat is er, het heet stemmen.

Enfin, u begrijpt dat daarna alleen nog gehakkel en ontwijkende antwoorden volgen. Dit interview is tekenend voor de strategie van de Saoediërs. Maar al te graag de held uithangen en andere landen de les lezen, maar de ogen gesloten houden voor het eigen falen. Dat ze andere redenen hebben om Qatar te straffen, de band met Iran bijvoorbeeld, of de macht van de Qatarese zender Al-Jazeera, leggen ze er wel heel dik bovenop. Als ze daadwerkelijk de financiering van terrorisme aan banden willen leggen, kunnen ze net zo makkelijk in eigen land beginnen. Het is wachten op het land dat de kameel een spiegel voor wil houden.

Lamyae Aharouay werkt als redacteur bij BNR.