Column

Bospoepers

Nu Tom Dumoulin het taboe op wildpoepen heeft doorbroken, kan ik er op deze plek best nog een schepje bovenop doen, dacht ik zo. Niet om het Tom nog eens extra in te wrijven, maar omdat het een veelvoorkomend probleem is onder buitensporters, waar best wat meer aandacht voor gevraagd mag worden.

Want niet alleen wielrenners komen in het nauw door de racekak (zou het woord daar vandaan komen?), ook hardlopers worden regelmatig gedwongen in berm of bos hun behoefte te doen. Hardlopen stimuleert, meer nog dan wielrennen, de darmen en dat geldt vooral voor beginnende lopers, weet ik van een goede vriendin wier naam ik hier verder niet zal noemen.

Een traumatische ervaring in het Kralingse Bos heeft haar zelfs doen besluiten te stoppen met haar vaste rondje om de Plas, dat zij wekelijks samen met haar hond liep. Tijdens het bewuste rondje kreeg ze, door die extra stimulatie van haar darmen, halverwege de Wolvenvallei ineens zeer hoge nood. De paniek was groot, want het enige openbare toilet in het Kralingse Bos (bij het strandje), was ze al lang gepasseerd.

De hogenood-app op haar telefoon (ja, die bestaat!) bood ook geen oplossing. Het dichtstbijzijnde toilet bleek twee kilometer verderop, in restaurant De Schone Lei, maar de app meldde tegelijkertijd dat de uitspanning rond dat tijdstip gesloten was. Bovendien kon ze geen stap meer zetten zonder dat er ongelukken zouden gebeuren. En dus zat er niets anders op dan een rustig plekje in het bos op te zoeken, wat nog een hele opgave was met al die wandelaars en hardlopers in het Kralingse Bos.

Een volgend probleem was de hond. Die moest ze tijdens het wildpoepen uit haar buurt zien te houden. Hondenbezitters weten dat honden dol zijn op uitwerpselen van bospoepers en er graag hun snoet in steken. Dus bond ze haar hond vast aan een boom en ging een paar meter verderop in de bosjes zitten. Maar eenmaal in de hurkzit, begon de hond zo hartverscheurend te piepen en janken, dat een passerende fietser besloot een kijkje te gaan nemen. Vanachter de bosjes hoorde ze hoe de fietser de hond geruststellend toesprak.

Omdat mijn vriendin niet wilde dat de dierenpolitie gebeld zou worden, die haar vastgebonden hond vast en zeker naar het dierenasiel zou brengen, maakte ze haar aanwezigheid bekend door vanuit de struiken te roepen: „Laat maar, hij is van mij.” Haastig trok ze haar broek weer op, stond op uit de bosjes en liep terug naar haar hond. En omdat ze zo snel geen smoes kon bedenken, maakte ze het dier zonder iets te zeggen weer los en liet de fietser verbouwereerd achter. De weg terug voelde schaamtevol en ongemakkelijk, ook door de achtergebleven vuiligheid in haar sportbroek.

Enfin, daarom bij dezen een dringend verzoek aan de gemeente Rotterdam voor meer openbare toiletten in het Kralingse Bos, het liefst ergens halverwege de Plas. Nogmaals, ik vraag dit voor een goede vriendin, die het hardlopen graag weer op zou willen pakken.

(@mirjamdewinter) is freelance journalist en stadsgids in Rotterdam.