Recensie

Bij Loetje hebben ze geen groenten – onbegrijpelijk

Recensent en journalist Petra Possel test wekelijks een restaurant in en om Amsterdam.

Simon Trel

Toen ik op m’n achttiende het huis uitging zwoer ik de Blue Band af; de tijd van roomboter en olijfolie brak aan. Mijn verbazing rees dan ook de pan uit toen ik voor het eerst een biefstuk at bij Loetje, de oer-Loetje aan de Johannes Vermeerstraat. Groot, dik, mals, lekker en… gebakken in Blue Band.

Het goede nieuws is dat de biefstuk van Loetje nog steeds groot, dik, mals en lekker is. Een kwestie van ossenhaas uit de diepe binnenlanden van Zuid-Amerika, peper en zout, en Blue Band dus. Helaas kan zo’n beetje alles wat Loetje verder serveert niet tippen aan de biefstuk.

Ludwig Klinkhamer, Loetje dus, overleed deze winter na een jammerlijke val in zijn eigen zaak, hij werd 83 jaar. Zijn familiebedrijf had zich inmiddels uitgebreid, dertien vestigingen door heel het land, er kwam dit voorjaar zelfs een Loetje in Rotterdam – een doorbraak van jewelste.

In alle Loetjes wordt precies dezelfde menukaart gevoerd, geen gekke vernieuwingen of aanpassingen aan de plaatselijke eetcultuur: Loetje is Loetje. De vermaarde biefstuk drijft in een grote plens jus – de kurk waarop Loetje drijft is de voorspelbaarheid en vertrouwdheid van de kaart.

De Loetje die een half jaar geleden aan het Cornelis Troostplein opende, heeft ondanks het nieuwe interieur dezelfde sfeer als senior van meer dan veertig jaar oud. Donker hout, tegels en hout op de vloer, hoekjes en nisjes, gedempt licht, een frisse variant op het bruine eetcafé. Het personeel, jongens en meisjes, draaft in hoog tempo tussen de tafels door, ieder heeft een eigen wijk, efficiëntie staat voorop. Al snel hebben we onze witte wijn (huiswijn 3,95 en La Ciboise uit de Luberon 5,50) en een karaf (gratis) kraanwater op tafel en krijgen we de menukaart onder de neus geschoven.

We starten met een garnalenkroket van Loetje (7,95) en wonton met gerookte zalm en wasabimayonaise (12,25), gevolgd door kalfslever met spek en ui (16,50) en, natuurlijk, biefstuk van Loetje (17,95). Niet de XL (300 gram, beetje te veel) en niet de biefstuk Bali met sambal. Bij Loetje moet je alle bijgerechten apart bijbestellen; we nemen gemengde sla (4,95), appelcompote (2,50) en frites (3,60) die op een plens mayonaise ligt. Liever wilden we ook nog wat ‘echte’ groenten, desnoods haricots verts gewikkeld in spek, of bloemkool met een papje – maar bij Loetje hebben ze geen groenten, tenzij je frites of sla onder groenten schaart. Onbegrijpelijk.

De garnalenkroket, naar receptuur van voormalige schoondochter Pien en door Oma Bobs in productie genomen, lijkt eerder op een nasischijf

De garnalenkroket, naar receptuur van voormalige schoondochter Pien en door Oma Bobs in productie genomen, lijkt eerder op een nasischijf, groot en rond, maar de salpicon (dikke ragout) is lekker pittig, alhoewel men karig is met de garnalen. En dat terwijl het niet eens de grijze, dure Noordzeegarnalen zijn. Bijgeleverd wordt laf getoast casinobrood, wat dillemayonaise en een plastic kuipje roomboter. De wonton lijkt op een millefeuille, een groot laagjesgeval, gevuld met plakjes kweekzalm; het smaakt niet eens slecht, maar heeft geen enkele charme. De kalfslever, ook weer een knettergrote portie, heeft een fijne cuisson, niet doorbakken tot schoenleer maar rosé, en is met de gebakken spekjes en ui echt lekker. De Hollandse kropsla is aangemaakt met koude, eerder uitgebakken spekjes, tomaat en een ijskoud hardgekookt ei met een dressing die zoeter is dan onze moeders ooit durfden te serveren. Als je jaren zeventig wil, doe het dan goed.

En ja, dan die biefstuk. Medium rare, zo wordt ie standaard geserveerd bij Loetje, en groot, dik, mals en lekker. Niks mis mee. En met een royaal glas tempranillo (4,80) erbij zitten we dan toch eindelijk te genieten.

Ja, het is vloeken in de kerk, kritiek op Loetje. En ja, het vlees en vooral de biefstuk is goed. Voor de rest moeten ze toch echt met iets beters komen. Alleen biefstuk met brood nemen kan natuurlijk altijd.