Recensie

Vervloekte Cruise grapt met ondoden

De lancering van de zogeheten Dark Universe-filmreeks van filmstudio Universal gaat van start met The Mummy. De film fungeert als een blauwdruk van wat de studio in de vervolgdelen van plan is. De reeks lijkt een bizar filmuniversum te gaan opleveren waarin veel, zo niet alles mogelijk is. Zo duikt Dr. Jekyll (Russell Crowe) op, en in één scène zijn alter ego Mr. Hyde, maar zijn er ook veel ‘ondoden’ – wat normaal is voorbehouden aan zombies en vampiers.

Nick Morton (Tom Cruise) wordt één van die ondoden, nadat hij is vervloekt door Ahmanet, een tot leven gekomen vrouwelijke mummie wier sarcofaag bij toeval door hem ontdekt wordt in hedendaags Irak. Dan verplaatst de handeling, inclusief Ahmanet, zich naar Londen waar in de proloog tombes van kruisvaarders figureerden. The Mummy maakt het niet expliciet, maar je kunt de wraak van de mummie, die een pact met het kwaad sloot, zien als vergelding voor de Europese kruistochten.

De eerste helft van deze horrorfilm biedt meer actie dan mysterie maar is niet oninteressant, al moet er veel worden uitgelegd. De herrijzenis van Ahmanet is zelfs memorabel. Toch zijn er ook bezwaren. Het personage van Cruise maakt wat grappen en grollen à la Brendan Fraser in de eerdere The Mummy (1999), maar dat gaat Cruise niet zo goed af. Ook vervallen de vrouwenrollen, die door de makers als krachtig en onafhankelijk worden betiteld, terug in stereotypen. Enerzijds de vrouw in nood, Egyptologe Jenny, die meermaals gered wordt door een man, anderzijds de exotische mummie, een femme fatale die mannen gebruikt om haar doel te bereiken. Die clichés zijn kennelijk, net als het kwaad, voorlopig niet uit te roeien.