Column

Beleef jij wel genoeg op je werk?

Er zijn heel veel kantoorclichés. Worden we daar nou beter van, vraagt zich wekelijks af.

Vroeger ging je naar je werk en dan beleefde je soms wat, tegenwoordig moet alles een ‘beleving’ zijn. Zo kreeg ik laatst een enquête in mijn mail over mijn ‘werkbeleving’, informeerde de kantine vorige week naar mijn ‘lunchbeleving’ en vroeg de aircomonteur vandaag naar de ‘beleving van mijn werkomgeving’.

Maar ook mijn columns zijn een belevenis geworden. De afdeling sales riep me laatst apart om uit te leggen dat we geen krant meer maken, maar een „nieuwsbeleving” en dat ik mijn „content” meer moest „alignen met de merkbeleving”.

Ik hoor dat ook steeds vaker van mijn vrienden. Dat ze er harder aan moeten trekken voor de „klantbeleving”. Eentje is docent en moet van zijn manager „sturen op een unieke kennisbeleving”, een beleidsambtenaar bij de Waterschappen moet „meer inzetten op een ideale waterbeleving” en mijn kapper heeft ineens „haarbeleving” op zijn gevel gezet. Alsof mijn haar moet inchecken in een pretpark en het nog maar de vraag is of het ooit weer droog op mijn hoofd terugkomt.

Ik hoor ook weleens over een „totaalbeleving”. Ik durf nooit te vragen wat dat is, want dan ben ik bang dat mijn kleren uit moeten. Is het trouwens raar dat ik bij totaalbeleving altijd aan de Tweede Wereldoorlog moet denken? Dat was nog eens een totaalbeleving.

Ik heb het niet zo op beleving. Ik lig liever in een hangmat, dan beleef je helemaal niks. En als ik wat wil beleven, zet ik de raampjes wel open in de wasstraat. Of ga ik naar de Efteling.

Ik hoor ook weleens over een „totaalbeleving”. Ik durf nooit te vragen wat dat is, want dan ben ik bang dat mijn kleren uit moeten

Ik hoef ook geen klantbeleving. Ik hoef geen verhaal en een klantenkaart als ik alleen maar even een kurkentrekker wil kopen. Ik denk dat meer mensen dat hebben. Waarom denk je dat die webwinkels zo populair zijn geworden? Ik denk omdat er geen belevenis aan is.

Ja, heel lang geleden. Toen hadden ze échte beleving op het werk. Ik denk nu even aan The Wolf of Wall Street, aan Mad Men en aan Hugh Hefner – over totaalbeleving gesproken. Maar tegenwoordig is alle sjeu op kantoor geëlimineerd met vergadergroente – die hoorde ik gisteren nog – onpersoonlijke flexplekken, scrummen en empty desk policies. En dan zouden we voor de klant een stukje beleving moeten creëren? Ik dacht het niet. Je kunt niet eerst synergie, efficiency en ethische codes invoeren en vervolgens verwachten dat je personeel nog zin heeft om er voor iemand een belevenis van te maken.

Wat natuurlijk wél kan, is dat we de echte beleving weer terugbrengen op kantoor. Maar dan ook de echte. Dus discoballen, VR-brillen, knuffelruimtes, tussen de middag met z’n allen een schuimparty en in de kantine een mister wet T-shirt-verkiezing. En dan gaan we allemaal naar de klant. Dan huren we een roze verlengde limo en nemen we ze mee naar Schiphol voor een verrassingsticket! En dan op Ibiza contracten sluiten met grote ganzenveren en magnumflessen champagne. De compliance officer laten we afdrijven op een luchtbed.

Ik bedoel: als je als werkgever beleving wil van je mensen, dan moet je ook all the way gaan. Een oog voor een oog. Een beleving voor een beleving.

Meer #kantoorclichés op Twitter via @Japked.