Recensie

Nederlandse ‘The Bridges’ krijgt vleugels dankzij acteerwerk Roosendaal en Van Kooten

Hoofdrolspelers van The Bridges of Madison County, Lone van Roosendaal en René van Kooten, bewijzen opnieuw hoe terecht hun topposities in het musicalgenre zijn.

Lone van Roosendaal en René van Kooten in The Bridges of Madison County. Foto Bob Bronshoff

Francesca woont in de leegte van Iowa, met haar echtgenoot en twee kinderen. Maar daar valt best mee te leven, vindt ze, tot er op een dag een fotograaf verschijnt met wie ze een paar dagen lang een zinderende liefdesaffaire beleeft.

Zo ging het in de roman The Bridges of Madison County van Robert James Waller (1992) en in de verfilming met Meryl Streep en Clint Eastwood (1995). En zo gaat het ook in de gelijknamige musicalbewerking van tekstdichter-componist Jason Robert Brown, die anderhalf jaar lang op Broadway stond. Brown vertelt het verhaal in een warmbloedig vlechtwerk van tekst en muziek, met belcanto-echo’s die Francesca’s Italiaanse afkomst illustreren, en country-achtige ritmiek voor haar romantische minnaar.

In de Nederlandse versie wordt de musical een maand lang gespeeld in het Zonnehuis in Amsterdam-Noord. Op intieme schaal, grotendeels op een catwalk die de zaal in steekt, al gaat die intimiteit soms enigszins verloren in het auditieve geweld van de geluidsversterking. Datzelfde geldt voor de muziek, in een fijnzinnige bezetting van piano, cello, gitaar, bas en viool, die eveneens nogal vet wordt aangezet.

Maar de hoofdrolspelers, Lone van Roosendaal en René van Kooten, bewijzen opnieuw hoe terecht hun topposities in het musicalgenre zijn. Dit is een verhaal dat pas vleugels krijgt als er op hoog niveau wordt geacteerd. En deze spelers weten waarachtige spanning tussen de twee minnaars te creëren. Ze laten de liefde langzaam maar onherroepelijk toe, met veelbetekenende blikken en geladen stiltes, waarna de eerste kus een waar crescendo is. Naast hen zorgt Annick Boer voor komisch tegenwicht als de bemoeizuchtige buurvrouw, terwijl Bas Heerkens de moeilijke taak volbrengt om van de echtgenoot geen makkelijk te haten cliché-hufter te maken.

In de regie van Koen van Dijk, die tevens de heldere vertaling schreef, is The Bridges of Madison County bovendien stijlvol en vindingrijk geënsceneerd, met veel mooie kleine details. Neem bijvoorbeeld de rinkelende telefoon – die wordt telkens aan Francesca aangereikt door degene die belt.