Column

Kiftende politici

Politici zijn, zoals bekend, ook maar mensen. Ze doen graag alsof het landsbelang bij hen vooropstaat, maar onderschat nooit hun liefde voor het partij- of eigenbelang. Over Trump – zie zijn tweets over de recente aanslagen in Londen – hoeven we ons niet meer te verbazen, maar ook premier Theresa May en oppositieleider Jeremy Corbyn maakten voor hun verkiezingscampagne zonder schroom gebruik van die aanslagen. Ik zag hen gistermiddag beiden aan het werk in BBC’s actualiteitenprogramma Newsroom Live. Zij hadden ervoor gezorgd dat hun toespraken tijdens het programma konden worden uitgezonden.

Vergeleken met May kwam Corbyn er bekaaid af. Van zijn toespraak in Middlesbrough zond de BBC maar een minuut of vijf uit, waarin Corbyn fel uithaalde naar May. Hij verweet haar dat haar regering in de steden hele gemeenschappen verwaarloosd had en dat er op de politie vanaf 2010 zwaar bezuinigd was. Nogal hypocriet onderbrak hij zijn tirade voor hooguit een halve minuut stilte als rouwbetoon aan de slachtoffers.

May kreeg liefst drie kwartier om terug te slaan: eerst een lange toespraak, aansluitend een persconferentie. Merkwaardig dat de BBC deze twee kiftende politici zó ongelijk behandelde. May zei dat Corbyn tegen elke vorm van antiterrorismewetgeving was geweest en daarom nooit een goede leider van het land kon zijn. Beurtelings gedroeg ze zich als premier van alle burgers en als partijleider van de Conservatieven die vocht voor haar politieke hachje.

Het opportunisme van deze politici vloekte met de rauwe, oprechte emoties van de burgers, die op het tv-scherm te zien waren geweest. Twee korte interviews met zulke burgers zullen me nog lang bijblijven.

Een Engelse chauffeur-gids van een bus met toeristen vertelde hoe hij op de London Bridge plotseling moest stoppen toen het geweld losbarstte. Hij herinnerde zich dat hij op 9/11 over dezelfde brug met allerlei Amerikaanse toeristen had gereden. Er ontstond hevige consternatie toen ze op hun mobiele telefoontjes het verschrikkelijke nieuws uit New York hoorden. Zaterdag sloeg de islamitische terreur in zijn eigen omgeving toe. „Ze vlogen de bus uit”, vertelde hij, „en alle kanten op. Ik heb ze niet meer teruggezien. Ik hoop maar dat ze allemaal hun hotel hebben kunnen bereiken.”

De andere getuige was Holly Jones, verslaggever bij de BBC, die zaterdagavond via de London Bridge op weg was naar vrienden. Ze zag een wit busje inrijden op groepjes mensen, het busje raakte twee mensen vóór haar, de chauffeur zag eruit als een krankzinnige. „Toen hij recht op mij afreed, ging ik uit de weg, ik weet niet meer hoe, of ik sprong of wegrende, hij reed op een stel achter mij in, ik hoorde een onbeschrijfelijke schreeuw, ik rende naar de vrouw, ik sprak Frans, ik hield haar hand vast, ze vroeg: ‘Waar is mijn vriend?’, ik zei tegen een voetganger: ‘Zie je iemand in het water?’, de vrouw zei: ‘Hij is misschien in de boot’.”

Hoe zou het met die mensen zijn afgelopen? Ik heb veel berichten nagelopen en kwam terecht bij „een Franse burger die zware verwondingen aan haar benen heeft opgelopen toen ze werd aangereden op London Bridge”. Dat zal die Française van Holly Jones zijn. Eén Fransman was gistermiddag nog steeds vermist.