Pinkpop 2017: jong en kabbelend

Niet Justin Bieber, maar dj Martin Garrix was het hoogtepunt van het festival.

Een afbeelding van de zanger van Green Day, Billie Joe Armstrong. Foto Andreas Terlaak

Met de lichte arrogantie van een superster die heel goed weet dat enkel zijn aanwezigheid al indruk maakt op duizenden fans, slenterde de Canadese zanger Justin Bieber met zijn handen in zijn zakken rond op het natgeregende podium. Even leunen op het hekje links. Even een zwoel dansje met de danseres. Een kleine verontschuldiging: „O, heet het hier Landgraaf?”

Dat de met effect zingende Bieber nauwelijks verhult dat hij meezingt met een vooropgenomen tape, is bekend. En dat wát hij zingt bovendien nog weinig zuiver is ook. Maar de 23-jarige Bieber, in loshangend grijs joggingpak en ook nog even in een Ozzy Osbourne-spijkerjack tegen de kou en regen, bracht op Pinkpop een typische megashow van een tieneridool met alle logische elementen: lasers, dansen in een strakke choreografie, rook- en lichteffecten, kledingwissels en vooral veel siervuurwerk boven het grote podium. Het was precies de show die hij zijn fans in alle hoeken van de wereld al maanden voorschotelt in zijn Purpose-tournee.

Blije gezichten bij het concert van System Of A Down op Pinkstermaandag.
Foto Andreas Terlaak
Foto’s Andreas Terlaak

Vrolijke bekoring

Onder, in eerste instantie, ideale weersomstandigheden – licht bewolkt, warm – draaide de eerste dag van Pinkpop in Landgraaf om vrolijke bekoring: de komst van twee wereldsterren, zanger Justin Bieber en dj Martin Garrix. De naar schatting 61.000 bezoekers, vooral uitgelaten, zeer jonge in fankleding gestoken Bieber-fans, waren er al bij aankomst klaar voor op deze enige uitverkochte dag van het festival. Pinkpop zag waarschijnlijk niet eerder zo veel jonge bezoekers, aan de hand van hun ouders of in vriendengroepjes, wachtend op de fris aanvoelende pop met enkele wereldhits. Al kwam plots de regen in zo’n genadeloze hoeveelheid dat ze ondanks hun poncho’s direct doorweekt waren op een drassig terrein.

Tja - klassiek festivalweer. Wel snel vergeten toen de gelikte megashow van Justin Bieber eindelijk om negen uur begon.

Slordig en quasi-nonchalant

Maar Bieber wist Pinkpop niet te overrompelen. Het concert moest een heel eind op gang komen voor het aankwam, ondanks dat de vuurpijlen na de ingetogen opening (‘Mark My Words’), bij de Skrillex-hit ‘Where Are U Now’ al boven het hoofdpodium schoten en de hele show bleven doorknallen. Enkel hits als ‘Let Me Love You’ of ‘Sorry’, die gewoon heel goed zijn, hadden een grote uitwerking. Al liet Bieber gek genoeg z’n grote hit ‘What Do You Mean’ achterwege. Maar de uitvoeringen waren slordig en quasi-nonchalant.

Foto Andreas Terlaak
Foto Andreas Terlaak
Foto Andreas Terlaak
Justin Bieber, losjes in joggingpak.
Foto’s Andreas Terlaak

Nee, dan de slotact erna. De 21-jarige Nederlandse ster Martin Garrix, die de eer had de eerste top-dj als slotact op Pinkpop te zijn, regisseerde het festival naar golven van energie in een avontuurlijke en verrassende set. De avondvergunning was er speciaal voor opgerekt. Vanuit zijn dj-booth, tegen de achtergrond van een enorm lichtgevend kruis, bracht hij dansend en springend natuurlijk zijn eigen ‘Scared to Be Lonely’ en ‘In the Name of Love’. Maar ook mixen van Daft Punks ‘One More Time’, en ‘7 Nation Army’ van The White Stripes hielpen het festival tot na middernacht naar een danssfeer waarnaar iedereen duidelijk had verlangd.

Na deze dag liep de Pinkpop-ballon leeg. Op zondag was er weinig in het lome programma met publiekslievelingen als Sean Paul en Clean Bandit dat echt nadreunde. Het was meezingen met lichtvoetige dancehallhits en de cleane uitgekiende pop. Ook de rockers Biffy Clyro toonden zich tandeloze tijgers.

De show van Green Day was de uitzondering. De poppunkers, op papier niet zo spannend - zeker niet voor wie in januari in Amsterdam ongeveer dezelfde show al had gezien – sloten de dag fijn af, met een schepje punk en twee schepjes entertainment. Zo schoten ze met een kanon shirts het publiek in, werd Donald Trump stijfgescholden, lieten ze het hele publiek ‘Hey Jude’ zingen, waren er verkleedpartijen en ontelbare I-say-this-you-say-that-wisselwerkingen. Allemaal voorgekookt, maar het miste z’n uitwerking niet.

Nederland, Landgraaf, 04-06-2017. Concert van Green Day op de tweede dag van het Pinkpop festival in Landgraaf. Foto: Andreas Terlaak
Nederland, Landgraaf, 04-06-2017. Concert van Green Day op de tweede dag van het Pinkpop festival in Landgraaf. Foto: Andreas Terlaak
Billy Joe Armstrong van Green Day haalde alles uit de kast om het publiek te vermaken.
Foto’s Andreas Terlaak

De maandag bracht iets meer. Het ovalen Pinkpop-terrein leek richting het 3FM-podium te hellen bij het begin van soulzanger Rag’n’Bone Man, zo veel mensen persten zich voor het podium. Het hielp dat er niets tegenover de zanger op het programma stond, maar ook het effect van monsterhit ‘Human’ speelde zeker mee. Die kwam ook goed aan in Landgraaf, maar nog beter bleek het te werken toen de gitarist de distortion vol opengooide en Rag’n’Bone Man zelf zijn zinnen er op volle kracht uitgooide met zijn sterke stem.

Liam Gallagher, zondag nog onverwachts aanwezig op het meer dan indrukwekkende tributeconcert One Love Manchester en nu met zijn eerste soloshow op Pinkpop, trok helaas het festivalthema weer door: onderhoudend, veel oud Oasis-materiaal maar geen uitschieters in de uitvoering. En typisch voor Gallagher in regenjas: nul interactie met het publiek.

Liam Gallagher.
Foto Andreas Terlaak
Nederland, Landgraaf, 05-06-2017. Concert van Liam Gallagher op de derde dag van het Pinkpop festival in Landgraaf. Foto: Andreas Terlaak
Pinkpop 2017. Vanaf linksboven naar rechts: Guus Meeuwis, publiek tijdens optreden Guus Meeuwis, optreden Green Day waar een fan (rechts) een stukje mocht meezingen, Pinkpopklompen, het concert van Martin Garrix.

Foto’s Andreas Terlaak
Martin Garrix was een hoogtepunt van de zaterdag. Guus Meeuwis pakte het publiek in op maandag. Liam Gallagher overtuigde niet.
Foto’s Andreas Terlaak

Met oude Pinkpopbekenden als Sum 41, Passenger en de terugkeer van Live werd een plichtmatig programma afgedraaid. Vaandeldrager van plichtmatigheid werd de bloedeloze afsluiter Kings of Leon, symbool van functionele, ongevaarlijke rock, die zonder dat het publiek er erg in had drie kwartier eerder stopten.

Dat gold weer niet voor de geschifte metalband System of a Down, die wat puur engagement over het veld stortten met hun onnavolgbare ritmes en snoeiharde riffs, en met Prophets of Rage een broodnodig hard blokje aan het programma toevoegde. Het sneue A4’tje met ‘Fuck Trump’ dat Prophet’s Tom Morello op de achterkant van z’n gitaar trots aan het publiek toonde, maakte hij goed met strakke rapmetal en de mooie ode aan zijn overleden Audioslave-bandmaat Chris Cornell, samen met System-zanger Serj Tankian.

Puntige koperaccenten

Van de muzikale wereldtop moest Pinkpop het dit keer niet echt hebben. De Nederlandse popbands pakten de ruimte die daardoor ontstond juist met verve: ook om de boeking van hiphopacts als Ronnie Flex en Broederliefde werd vooraf menig wenkbrauw gefronst, maar beiden maakten er een aanstekelijk dansfeestje van. Het Haarlemse Chef’Special bracht een door saxofonist Benjamin Herman aangevoerde extra blaassectie mee. De puntige koperaccenten droegen bij aan zeggingskracht; een voller, dynamischer geluid. The Charm the Fury uit Amsterdam, de enige echt harde metalact op Pinkpop, zweepte het publiek keer op keer tot circle pits – een loeistrak visitekaartje. Stadgenoten My Baby deden het met pulserende funk, lekker psychedelisch en dansbaar.

Nederland, Landgraaf, 04-06-2017. Concert van de Rotterdamse band Broederliefde in Sparta shirt op de tweede dag van het Pinkpop festival in Landgraaf. Foto: Andreas Terlaak
Nederland, Landgraaf, 03-06-2017. Concert van Ronnie Flex op de eerste dag van het Pinkpop festival in Landgraaf. Foto: Andreas Terlaak
Pinkpop hield van Broederliefde en Ronnie Flex.
Foto’s Andreas Terlaak

De jeu moest komen van Guus Meeuwis. De Brabander, voor het eerst op Pinkpop, stak op zijn dooie akkertje de hele weide in z’n broekzak. Met zijn eenvoudige, innemende aanpak nam hij het publiek mee met zijn bekende, zachtmoedige hitjes als ‘Per Spoor’ en feesttentkrakers als ‘Het is een nacht’, die Meeuwis niet als ronkende afsluiter speelde, maar slim vroeg in de set om het publiek op gang te trekken. De hele festivalweide – ook rockers – zong en klapte een uur lang, zonder filmende telefoons in de lucht dus. Met zijn mooie ode ‘Brabant’ sloot hij passend af. Het redde deze kabbelende editie van Pinkpop weliswaar niet, maar het gaf het net een glansje.