Op matige tweede dag Pinkpop pakken My Baby en Broederliefde het publiek in

Festivalverslag Een dag zonder veel hoogtepunten en veel middelmaat. Maar My Baby en Broederliefde kregen de hele weide aan het dansen. En Green Day deed iets aardigs voor een elfjarig jongetje.

Green Day. De jongen op de voorgrond mocht meezingen. En een jongen van 11 kreeg een gitaar cadeau. Foto Andreas Terlaak

Stel je bent veertien jaar. Door Bieber naar Pinkpop getrokken en je maakt er meteen je eerste meerdaagse festival van - zoals de organisatie het bedoeld moet hebben. Welke act zou je op de tweede dag dan geïnspireerd hebben om nog eens te gaan?

Tja.

Het was een festivaldag om snel te vergeten. Niet omdat het zo slecht was, helemaal niet. Maar er was weinig om te onthouden. Een dag van ongevaarlijke, tandeloze tijgers, zonder de buzz die er heerst als er een slotact staat die er toe doet en waar iedereen naar uitkijkt.

Vooral de middag stond vol gepland met tandeloze tijgers. Imagine Dragons, Biffy Clyro, Kodaline, Clean Bandit, Gavin James… Allemaal prima acts hoor, met shows waar op zich niks mis mee was, maar niets daarvan zullen we ons lang herinneren.

The Charm The Fury.
Foto Andreas Terlaak
Sean Paul.
Foto Andreas Terlaak
Imagine Dragons.
Foto Andreas Terlaak
Biffy Clyro.
Foto Andreas Terlaak
The Charm The Fury, Sean Paul, Imagine Dragons en Biffy Clyro
Foto’s Andreas Terlaak

De twee lichtpunten kwamen van Nederlandse bodem: My Baby uit Amsterdam en Broederliefde uit Rotterdam. Allebei uiterst dansbaar en bovendien met de onweerstaanbare wil om er wat van te maken.

My Baby deed het met pulserende funk, lekker psychedelisch en dansbaar. Hun muziek wordt een soort waas van ritmes, grooves en de hallucinante stem van Cato van Dijck, waar je je een beetje aan moet overgeven,
dan werkt het. Niet voor niets speelden die eerder al op zo’n beetje elk ander festival in Nederland.

Broederliefde.
Foto Andreas Terlaak
My Baby met Cato van Dijck.
Foto Paul Bergen/ANP
Broederliefde en zangeres Cato van Dijck van My Baby.
Foto’s Andreas Terlaak en Paul Bergen/ANP

Dat geldt zeker ook voor Broederliefde, die op Pinkpop - vorig jaar nog op het kleinste podium, nu op het grootste - een dansfeest bouwden met een show die veel strakker was opgebouwd dan die in stadion Het Kasteel, afgelopen april. Zonder hinderlijke onderbrekingen van gastoptredens of toneelstukjes konden de Rotterdammers hit aan hit rijgen en zo de hele weide inpakken en mee naar huis nemen. Iedereen naar links? Tuurlijk. Iedereen weer naar rechts? Sure. Pinkpop was even van was in de handen van de Spangenaren.

Gitaar cadeau

Alleen het vasthouden van het gewonnen momentum moeten de jonge rappers nog leren: juist telkens op de momenten dat net echt de hele festivalweide staat te klappen, vallen ze stil voor het volgende nummer.

Misschien zijn ze even bij Green Day gaan kijken, die dat soort publieksmomenten tot in de puntjes beheersen. De poppunkers, op papier niet zo spannend - zeker niet voor de fans die in januari in Amsterdam ongeveer dezelfde set plus show al hadden gezien - maakten er een fijne show van, met een schepje punk en twee schepjes entertainment. Zo schieten ze met een kanon shirts het publiek in, wordt Donald Trump stijfgescholden, laten ze het hele publiek ‘Hey Jude’ zingen, zijn er verkleedpartijen, een saxsolo en ontelbare I-say-this-you-say-that wisselwerkingen.

Rockers op pinkpop.
Foto Andreas Terlaak
Billy Joe Armstrong van Green Day.
Foto Andreas Terlaak
Een afbeelding van Billie Joe Armstrong, de zanger van Green Day.
Foto Andreas Terlaak
Green Day was de grote trekker van deze Pinkpopdag.
Foto’s Andreas Terlaak

Ontzettend goed was het moment dat zanger Billie Joe Armstrong een elfjarig ventje het podium ophaalt om een potje gitaar mee te spelen. Deze ‘Jules’ huilt al van vreugde nog voordat-ie weet dat hij die gitaar mag houden van Armstrong. Als heel het publiek met vocht in de ogen ziet hoe hij met z’n dikke nieuwe scheurijzer het podium afloopt, zet Green Day publieksfavoriet ‘Basket Case’ in, goed voor duizenden kelen die „sometimes I give myself the creeps” meebrullen. Zelfplagiaat tot en met: ze doen dit alles al jaren precies zo, maar het werkt als een trein.

Green Day stopt een half uur vroeger dan afgesproken. Om elf uur al - een uur voor tijd - kondigt zanger Billie Joe Armstrong voor het eerst het laatste nummer aan, met gemor in het publiek tot gevolg. Dat doet hij nog een paar keer, tot hij met ‘Good Riddance (Time of your Life)’ om half twaalf toch echt de boel afsluit. Het is ook wel prima. De nummers worden tegen die tijd wel erg lang uitgerekt. Green Day vermaakt, maar twee uur is eigenlijk al te lang.

Pinkpop-merchandise.
Foto Andreas Terlaak
Hartjes voor Pinkpop.
Foto Andreas Terlaak
Vandaag is Pinkpoproze.
Foto’s Andreas Terlaak

Correctie: ‘Jules’ werd in een eerdere versie van dit artikel ‘Giel’ genoemd.