Nauwelijks ziel op gezapig Pinkpop

Kabbelend en zonder lijn. Het lukte Pinkpop om een verjongingsslag te maken met Justin Bieber en Martin Garrix. Verder was deze editie oertraditoneel.

Foto Andreas Terlaak

De naam van „dat snotjoch dat de helft van zijn show playbackt” ging vooraf al rap over de tong: Justin Bieber. Jonge fans konden hun geluk niet op toen de spraakmakende boeking voor Pinkpop bekend werd gemaakt. Bezoekers van het eerste uur – alternatieve rockfans – zagen de komst van het tieneridool uit Canada ronduit als knieval voor commercie. Verpopping, en een reden om het festival dit jaar maar een keer over te slaan. Het T-shirt van de oude rockfanaat op het veld spreekt dit weekeind een klare tekst: ‘Bieber was kut’.

Spagaat

Het tekende de spagaat die Pinkpop deze editie maakte: er waren nieuwe urgente namen op het festival nodig om te overleven, maar de oude doelgroep zag ze eigenlijk niet zitten. Met Bieber werd juist een internationale topact getekend waarmee het festival een verjongingsslag kon maken en ondanks alle bezwaren en tegenslagen bij het programmeren een hedendaags statement neerzette. Een hipper geluid in een verder oertraditioneel programma.

En het werkte. De eerste dag (zaterdag) was met headliners Bieber en ook dj Martin Garrix uitverkocht (61.000) - Pinkpop zag lang niet zoveel jonge fans. De zondag en maandag verkochten lang niet uit.

De programmering was dit jaar sowieso een lastig punt. Pinkpop verloor veel grote acts van zijn wensenlijst: Radiohead, Pearl Jam en Foo Fighters. En daarvoor kwamen voorspelbare oudgedienden terug (Kings of Leon, Kaiser Chiefs, Green Day); waardoor het festival een gezapige uitstraling kreeg en nauwelijks ziel. Nu is de kritiek dat Pinkpop artistiek gezien in een slop zit wel van alle jaren, maar de laatste jaren maakten duurbetaalde slotacts als de Rolling Stones, Paul McCartney en Bruce Springsteen alles de moeite waard.

Het was de Nederlandse popmuziek die met een onweerstaanbare wil om er wat van te maken en frisse benaderingen glorieerde op deze editie.

Foto Andreas Terlaak
Foto Andreas Terlaak
Nederland, Landgraaf, 05-06-2017. Sfeer op de derde dag van het Pinkpop festival in Landgraaf. Foto: Andreas Terlaak
Foto’s Andreas Terlaak

Patchwork

Pinkpop 2017 kenmerkte zich dus door de komst van Justin Bieber en Martin Garrix. Maar het was verder een kabbelende editie als een bontkleurige patchworkdeken, zonder duidelijke lijn. Dat de show van wereldster Bieber niet aan de verwachtingen voldeed, was echt jammer. De zanger maakte zich er vooral makkelijk van af: ongeïnspireerd, slappe energie. De 21-jarige Nederlandse ster-dj Martin Garrix, die de twijfelachtige eer had de eerste top-dj als slotact op Pinkpop te zijn, repareerde die teleurstelling. Vanuit zijn dj-booth regisseerde hij Pinkpop naar golven van energie.

Het was überhaupt de Nederlandse popmuziek die met een onweerstaanbare wil om er wat van te maken en frisse benaderingen glorieerde op deze editie. In vlammen en confettiregens brachten het Haarlemse Chef’Special en rockgroep Kensington het festival op gang. Nieuwe muziekhelden als Ronnie Flex en Broederliefde liepen over in energie, poptrio My Baby bevestigde zijn groei. En Guus Meeuwis was de vreemde eend op de laatste dag die het volk royaal wist te verbroederen.