Verder op de eerste dag van Pinkpop 2017: rockbombast en vrolijke popbekoring

Festivalverslag De tienerfans van popster Justin Bieber kleurden het festivalterrein op de eerste dag van Pinkpop. Vlamfonteinen waren er bij de Nederlandse acts Kensington en Chef’s Special.

Ronnie Flex. Elk nummer werd woord voor woord meegezongen in een uitpuilende tent. Foto Andreas Terlaak

Onder, in eerste instantie, ideale weersomstandigheden – lichtjes bewolkt, warm – draaide de eerste dag van Pinkpop om vrolijke bekoring. De komst van Justin Bieber en Martin Garrix als grote publiekstrekkende acts kleurde deze festivaldag onherroepelijk. De naar schatting 61.000 bezoekers, vooral uitgelaten, zeer jonge in fankleding gestoken Bieber-fans, waren er al bij aankomst klaar voor. Maar eerst was er een aantal succesvolle Nederlandse popacts dat bepaald niet onverdienstelijk shows neerzette.

Ronnie Flex

Ronnie Flex overtuigde in een opzwepend concert van grote feestelijkheid met zijn Deuxperience Band. Leek de programmering van deze publiekslieveling op een van de kleinste podia eerst misplaatst, gaandeweg werd het eigenlijk wel logisch: de jonge Flex had er juist grip en controle, en het werd een dansfeestje.

Tijdens het concert van Ronnie Flex.
Foto Andreas Terlaak
Tijdens het concert van Ronnie Flex.
Foto Andreas Terlaak
Fans tijdens het concert van Ronnie Flex, in de tent en ver daarbuiten.
Foto’s Andreas Terlaak

Chef’Special

Harder werken was het in de vooravond op het hoofdpodium. De muziek van de populaire Haarlemse band Chef’Special – pop met reggaeritmes, skagitaar en een vleugje hiphop – bracht Pinkpop pas echt op gang met een door saxofonist Benjamin Herman aangevoerde extra blaassectie. De puntige koperaccenten droegen bij aan zeggingskracht; een voller, dynamischer geluid. Grote zwarte vlaggen zwaaiden, de festivalweide sprong bij ‘Amigo’ en de opwinding vermenigvuldigde zich snel met beproefde middelen als vlammen en confettiregens.

Pinkpop is dit jaar weer in het Pinksterweekend.
Foto Andreas Terlaak
Pinkpop is dit jaar weer in het Pinksterweekend.
Foto Andreas Terlaak
Let your hair down.
Foto Andreas Terlaak
Een vertrouwde aanblik: alles in Pinkpoproze.
Foto’s Andreas Terlaak
Bekijk ook de fotoserie Dit zijn de bezoekers van Pinkpop

Rockbombasme

Dat effectbejag kent rockband Kensington, die zijn zegetocht van de laatste jaren voor groot publiek als gebruikelijk voortzette, maar al te goed. Hun door ieder meegebrulde rockbombasme kwam ook met de nodige vlamfonteinen. Al moest de concertboog echt wel strak gespannen worden langs een setlist die ging van zacht en donker (‘Sorry’) naar het ronkende ‘St. Helena’ waarin liefdesfrustraties ronduit werden uitgeschreeuwd.

Huisgasten

Kaiser Chiefs in Landgraaf. Foto Andreas Terlaak

En bijna vergeten in alle popidoolhysterie was dat ‘British finest’ ook aantraden. De echte hater kon die Bieber bij een redelijke show van een rockband als White Lies echt wel even vergeten. De Kaiser Chiefs toonden zich de gezellige huisgasten van Pinkpop die naast hun met disco ingestoken nieuwe werk hun basisrecept van oude hits (Ruby, The Angry Mob, Oh My God) kwamen opvoeren, plús een cynische sneer: „Klaar voor Justin?”.
En terwijl het bij het vallen van de avond voor het grote podium een gedrang van jewelste was - uitverkoren Bieberfans hadden speciale polsbandjes voor het eerste vak - wist Britpop-held Richard Ashcroft in de concerttent ernaast boven het feestgewoel uit te stijgen met vertrouwde klanken. Zijn ‘Bitter Sweet Symphony’ was een anthem in een wolkbreuk.

Ach, wat was het een treurig gezicht. De regen kwam plots in zó’n genadeloze hoeveelheid dat de massaal opgestelde Bieber-fans ondanks hun poncho’s direct doorweekt waren op een drassig terrein. Klassiek festivalweer, kun je zeggen. Zeker. En wat dan meteen ook te voorspellen is: zodra de gelikte megashow van wereldster Bieber begon, was dat leed al weer snel vergeten.