Ronaldo’s Real Madrid opnieuw winnaar van de Champions League

De Madrilenen verslaan Juventus met 4-1 in een finale die een uur lang vermakelijk was.

Real Madrid-spelers vieren de 3-1 van Ronaldo. Foto Javier Soriano/AFP

Real Madrid heeft voor de tweede keer op rij de Champions League gewonnen. Juventus werd in de finale in het Britse Cardiff met 4-1 verslagen. Het is voor het eerst in de geschiedenis van de Champions League – vanaf 1993 – dat een club erin slaagt om de titel te prolongeren.

Zinedine Zidane volbracht dit opzienbarende feit dus direct in zijn eerste anderhalf jaar als hoofdcoach. Real Madrid is nu voor de twaalfde keer de beste van Europa, vijf meer dan nummer twee AC Milan. Op een berg van prijzen werd zaterdagavond weer een Champions League toegevoegd, na een seizoen waarin ook de Spaanse titel gewonnen werd. Twee goals van Cristiano Ronaldo, aangevuld met doelpunten van Casemiro en invaller Marco Asensio beslisten de finale die vooral in de eerste helft erg aantrekkelijk was. Juventus kwam via een prachtige omhaal van Mario Mandzukic nog wel op gelijke hoogte, maar boog in de tweede helft voor de klasse van Real Madrid.

Sterk begin Juventus, maar dan Ronaldo

Juventus begon veel sterker aan de finale en was twee keer gevaarlijk via Gonzalo Higuaín voordat een vlammend schot van Pjanic prachtig gekeerd werd door Keylor Navas. Met gestrekte arm naar zijn rechterhoek, klassiek keeperswerk. De eerste helft was in zijn totaliteit een schouwspel om vooral nog eens terug te kijken. Tempo, techniek. In golven heen en weer onder dat, wegens terreurdreiging, dichte dak in het Millennium stadion in Cardiff. Betere teams zijn er op dit moment niet, en ze kregen niet genoeg vat op elkaar om mekaar te neutraliseren. Na het lange Europese voetbalseizoen vol memorabele duels (‘La Remontada’ bij Barcelona-PSG om maar iets te noemen) begon zo een zinnenprikkelende finale die in de tweede helft door Real gekaapt werd.

Het was de finale van de extraverte superspelers. Sergio Ramos, maar ook Gianluigi Buffon. Cristiano Ronaldo, maar ook Dani Alves. Karakterkoppen, tikkeltje cartoonesk. Veel woorden, veel daden. De halfgod Ronaldo stond op namens Real, na twintig minuten zwijgen. Een aanval vanaf links ging bliksemsnel via Ronaldo naar de rechterkant. Hij zond Carvajal diep, die passte terug op de meester en de meester schoot raak. Ineens, met rechts, het voetje nog van Bonucci tegen de bal waardoor Buffon geen kans meer had. Ronaldo’s elfde goal in elf Champions League-duels dit seizoen. Het mag allang niet meer ongekend heten, want hij doet het al seizoenenlang zo.

Het gaat maar door met de Portugees, die met 32 jaar inmiddels de roestvrije jaren voorbij zou moeten zijn. Er is weinig van te merken, al wervelt hij niet meer. Hij maakt af. Wat een tijd voor hem: vorig jaar de beslissende strafschop tegen Atlético Madrid in de Champions League-finale. Kort daarna leidde hij Portugal naar een EK-titel, al viel hij in de finale tegen Frankrijk vroeg uit.

Het is maar weer eens zijn seizoen geworden. Tussendoor de ontmaskering via Football Leaks: een laakbare belastingmoraal, de beschuldiging van verkrachting die hij zou hebben afgekocht in 2009. Hij won de vierde Gouden Bal als ’s werelds beste voetballer, nog één en hij staat gelijk met Lionel Messi. Dat gold ook voor het aantal Champions League-titels: nu staan ze op allebei vier. Als het om prijzen gaat is Messi hem weldra straks alleen nog in landstitels de baas.

Twitter avatar NUsport NUsport MANDZUKIC! Juventus komt op 1-1 door een ongekende wereldgoal van de Kroaat. Kijk en geniet! #juvrea #socialreplay https://t.co/o5Xz5sPVVU

Wondergoal Mandzukic

De finale zaterdagavond ontwikkelde zich tot tevredenheid van trainer Zidane, maar voor Real goed en wel kon temporiseren kwam Juventus langszij. Een goal voor clips met het mooiste materiaal uit de geschiedenis van Champions League-finales zou zich in de 27ste minuut voordoen. Een aanval uitgevoerd zonder dat de bal de grond raakte - dat alleen al. De opening diagonaal op Sandro bij de achterlijn, ineens verplaatst naar Higuaín op rand zestien. Die legde af op Mario Mandzukic, die met zijn rug naar het doel deed wat moest om hier nog een goal uit te peuren: bal op de borst opgewipt, achterovervallend de bovenhoek gezocht. Gevonden ook nog. Een magistraal doelpunt: 1-1.

Dit was de Oude Dame versus de Koninklijke, monumenten in het Europees voetballandschap. De Iconische doelman Buffon tegen het wereldwonder Ronaldo, er zat zoveel in. De intrigerende mens Giorgio Chiellini, die twee maanden geleden zijn mastertitel Bedrijfskunde haalde - cum laude. Sieraad Luka Modric op het middenveld van Real. Superbacks Marcelo (Real) en Dani Alves (Juventus). Succesmens Ramos van Real, met op zijn kuiten tattoo’s van trofeeën. Wat een collectie van winnaars.

Tweede helft voor Real

Het was in de tweede helft zo spectaculair niet meer, want de beslissing viel te snel en te overrompelend. Na een uur spelen, Real sterker en sterker, vuurde Casimiro de 2-1 binnen. Hij scoort niet veel, maar pegelde uit een afgeslagen aanval maar eens richting het Italiaanse doel. Opnieuw getoucheerd onderweg, opnieuw Buffon kansloos. 2-1 voor Real, dat was niet vreemd. Drie minuten later viel ook de derde: Ronaldo weer. Slapte bij Juve in de afweer, dat was wel vreemd. Uit positie gespeeld, Modric trok knap voor vanaf de achterlijn en de veelvraat van Madeira sloeg toe. 3-1, zijn twaalfde dus deze Champions League-jaargang.

Dat was dat. Juventus spartelde nog maar het was machteloos uiteindelijk. Tien minuten voor tijd een geschampte kopbal van Sandro voor het doel langs, die had moeten zitten om spanning terug te brengen. Real hield tegen, bleef makkelijk overeind. Ramos stortte beschamend ter aarde waardoor Cuadrado zijn tweede gele kaart kreeg.

Invaller Asensio-Willemsen, kind van een Nederlandse moeder, mocht nog de 4-1 bijschrijven. Zo werd het nog een beetje pijnlijk voor wat toch gezien wordt als de beste defensie ter wereld. Geen Champions League dus voor Buffon, de 39-jarige legende met dat gapende gat in zijn prijzenkast waar een Europese beker met grote oren zou horen. Weer een verloren finale voor Juventus: de zesde van acht op dit allerhoogste Europese niveau.

Wel opnieuw een cup voor Ronaldo, die maar weer eens wapenfeit van belang noteerde in zijn nooit aflatende zoektocht naar erkenning als grootste ooit. Hij is nog lang niet klaar.