De dokter ziet ze als een luxe

Een levendige 82-jarige vrouw zit tegenover me. Haar rug speelt haar parten sinds ze een half jaar geleden is gevallen op de harde vloer van haar woning. Sindsdien is ze in de weer met warme kruiken, paracetamol en adviezen van haar buurvrouw en haar zus. Haar zus heeft gezegd dat ze een mengsel van boter, olie en tijgerbalsem moet smeren op de delen die haar slaap verstoren. Haar buurvrouw heeft als een half volleerde masseuse geprobeerd de knopen te ontwarren. Het resultaat heeft niet mogen baten want de gang naar de huisarts is er een die ze niet graag maakt.

„Wat is uw advies?” vraagt ze mij nadat ik het lichamelijk onderzoek heb voltooid.

Op basis van de duur, klachtenpresentatie en het verminderd gevoel aan het rechterbeen besluit ik dat het beter is als een MRI-scan zichtbaar maakt wat nu onzichtbaar is.

„Oh ja, als u dat vindt” zegt ze gelaten.

„Waarom bent u niet eerder langs gekomen?” vraag ik nieuwsgierig.

„Ik hou niet zo van dokters en in de oorlog waren er weinig die je kon bezoeken.”

Het bombardement van Rotterdam heeft ze als vijfjarige meegemaakt. Op 14 mei 1940 toen haar ouders boodschappen aan het doen waren en zij en haar zus binnen waren. In een achterkamer van het huis hoorde ze de eerste bommen vallen en het geschreeuw van de menigte op de vlucht voor de bommenregen die het hart van Rotterdam liet bloeden. De deur van de achterkamer ging stroef open en aangekomen bij het trappenhuis werden zij en haar zus verwelkomd door een vuurzee. Uit het niets verscheen een onbekende en pakte onder elke arm een kind. Beneden aangekomen op de chaotische straten verdween de man.

„Weet u, ik leef omdat een engel besloot om in een brandend trappenhuis omhoog te rennen” zegt ze zichtbaar geëmotioneerd. Het beeld van twee kinderen die bovenaan een trap hulpeloos staren naar een vuurzee grijpt me aan.

Een dokter ziet ze als een luxe. Alleen als het echt noodzakelijk is neemt ze haar telefoon en drukt met tegenzin de knoppen in.

„Het feit dat ik hier zit is al bijzonder, ik was eigenlijk van plan om een afspraak te maken bij de fysiotherapeut. Maar die adviseerde om toch langs de huisarts te gaan” zegt ze lachend.

Huisarts schrijft over zijn praktijk.