Column

Glijbaan

Marcel

Ik ben nu zo vaak in Artis geweest dat ik een bezoek aan die dierentuin niet meer zie als een uitje. We doen altijd hetzelfde. Ik duw de oudste dochter (bijna 2) helemaal naar achteren, naar de enige dieren die ze bijzonder vindt: de giraffes. Daar hijst ze zichzelf dan uit haar karretje om gillend mee te lopen met de eerste de beste giraffe. Ik krijg daar hele goede reacties op. Zelfs de bewakers, die toch heel wat gewend zijn, vinden haar dan een enthousiast kind.

Als ze is uitgerend gaan we op de wip zitten in het speeleiland en daarna drinken we wat bij restaurant De Twee Cheeta’s, waar je maar beter nooit de oesterzwamkroketten moet bestellen. Meestal kruipt de tijd voorbij, maar een paar weken geleden was er onverwachts entertainment van een volwassen man die verstrikt was geraakt in het touw dat je moet zien te overbruggen als je van de hoge glijbaan wilt. Ik dacht eerst dat het om een opa ging, maar het was gewoon een oude papa net als ik. Alleen dan wel eentje die z’n lichamelijke beperkingen (nog) niet kende.

De dochter en ik hebben ervan genoten terwijl we aan de appelsap zaten. Ik had inmiddels ook zo mijn ervaringen met springkussens, schommels en glijbanen maar dat was niet met zo veel publiek eromheen. Hij was met een been door een van de mazen van het net geschoten en kreeg dat been er maar niet uit, dus daar hing hij dan, als een hele grote vis. Hij riep niet om hulp en hij was ook niet gewond, dus we hoefden verder niets te doen. Een lang verhaal kort: toen hij zich eindelijk had bevrijd begon de terugtocht over het touw, want hij paste niet in de buis waar de kinderen in verdwenen. Dat ging nog een paar keer bijna mis. Toen hij weer op het zand stond, werd er voor hem geklapt.

Hij kwam aan het tafeltje naast ons zitten en zei daar bewust iets te hard tegen een meisje van een jaar of acht: „Papa klimt daar vandaag niet meer in.”

Het was een poging tot zelfspot waarmee hij vele harten stal. Toen hij bij het weggaan een tafeltje omverliep, hielpen we allemaal met opruimen.

Daarna zijn we nog twee keer in Artis geweest, de giraffes interesseren haar nog maar matig. Ze rent meteen naar het speeleiland en wijst naar de netten. We hopen dat hij daar binnenkort op een maandag weer eens een keertje in hangt, maar dat zal wel weer niet.