De bon

Lopend van de supermarkt naar huis zie ik twee auto’s met een onmiskenbaar uiterlijk. De kist is er bij de eerste auto al in geschoven.

Zo dicht bij huis? Wie zou er overleden zijn? Ik vraag het een medewerker van het uitvaartbedrijf.

Hij is welwillend, maar kan niet precies zijn. „Dan moet ik toch even op de bon kijken, mevrouw.”

Even later rijden de auto’s met gepaste tred over de brug.

Lezers zijn de auteur van deze rubriek. Een Ikje is een persoonlijke ervaring of anekdote in maximaal 120 woorden. Insturen via ik@nrc.nl