‘Nieuwe’ Dafne Schippers is nog lang niet op topniveau

Atletiek

Sprintster Dafne Schippers nam na ‘Rio’ een nieuwe coach en veranderde van trainingsaanpak. Maar ze is er niet sneller op geworden.

Dafne Schippers, tweede van rechts, tussen haar concurrenten vorige maand op de 200 meter in Qatar. Foto Karim Jaafar / AFP

Er is een nieuwe Dafne Schippers. Een Dafne die niet meer onder Bart Bennema traint, maar begeleid wordt door de Amerikaan Rana Reider. Een sterkere en bredere Dafne, maar vooralsnog geen snellere Dafne. Het komt allemaal goed, belooft Nederlands snelste sprintster „Ik ben niet in paniek, in tegenstelling tot mensen om me heen.”

Schippers snapt de gefronste wenkbrauwen. Train je acht jaar onder Bennema, word je wereldkampioen en win je olympisch zilver op de 200 meter, maar verander je van trainer. De logica leek even zoek. Objectief mag dat zo zijn, haar hart sprak een andere taal. „Er móest wat veranderen”, roept Schippers haar gemoedstoestand na de Olympische Spelen van Rio de Janeiro in herinnering. „Na acht jaar moet mijn sport nog leuk, spannend en uitdagend blijven. Ik wil mijn plezier behouden en moet gemotiveerd blijven.”

Een onmogelijke arbeidsrelatie

De stap naar bondscoach Reider, die op sportcentrum Papendal ook een groep buitenlanders traint, was voor Schippers vanzelfsprekend. De Amerikaan stond haar al bij. Zij was vertrouwd met zijn aanpak. Maar het viel Schippers zwaar afscheid te nemen van Bennema, met wie ze geen breuk wilde forceren. Ze zouden blijven samenwerken, maar Reider intensiever bij de trainingen betrekken, leerde hun olympische evaluatie. Al snel werd Bennema duidelijk dat de atlete zwaar naar Reider overhelde. Een onmogelijke arbeidsrelatie, ervoer hij, om een maand geleden te besluiten de sprintster volledig aan hem over te dragen.

Een nieuwe trainer betekent een andere aanpak, trainen in een andere gemoedstoestand. Waar Bennema koos voor gefragmenteerde trainingen, met wedstrijdpieken tussendoor, volgt Reider één strakke lijn, die moet eindigen op de WK, begin augustus in Londen. Harder trainen, de belastbaarheid opschroeven en werkelijk elke stap verklaard zien door data, dat is zijn filosofie. De Amerikaan noemt dat ‘het proces’. In Dafnes woorden: „Het maakt hem niet uit dat je achteruitloop, zolang je op de WK maar presteert. Zijn redenatie: je volgt mijn programma, dus moet je soms accepteren dat je tussendoor minder presteert.”

Dat is voorlopig het geval. Schippers loopt nog geen tijden die bij haar statuur horen en is al twee keer verslagen door haar grote rivale Elaine Thompson uit Jamaica. Allesbehalve een bevestiging dat de sprintster de juiste weg volgt. Bij vlagen steken ook bij haar twijfels de kop op, om zo snel mogelijk terug te vallen op Reiders woorden: ‘Vertrouw op het proces.’ Schippers: „Wat kan ik anders doen? Ik vergelijk mijn ontwikkeling maar met de meerkamp. Als je daar op het eerste onderdeel slecht presteert, moet je door. Je hebt geen keus. Zelfs als je twee onderdelen hebt verkloot, kun je een goede eindscore bereiken. Ik merk sterk dat Rana er vertrouwen in heeft, dus laat ik het maar los.”

De ‘nieuwe’ Schippers heeft het indoorseizoen overgeslagen en traint „kneiterhard”. In de praktijk betekent dat meer uren doorbrengen in het krachthonk en vooralsnog veel, specifieke aandacht besteden aan haar start. Goed voor de cohesie, want voor een goede start heb je kracht nodig. Dat gaat vooralsnog ten koste van haar snelheid in de tweede fases van de 100 en 200 meter, maar de balans tussen kracht en snelheid moet op de WK dusdanig zijn verbeterd, dat Schippers minimaal haar titel op de 200 meter kan prolongeren en, hoopt ze, kampioen op de 100 meter kan worden. Haar houvast is de trackrecord van Reider. Schippers: „Al zijn atleten hebben hun beste resultaten op grote toernooien behaald, al-le-maal.”

Leeg, helemaal leeg

De stroperige prestaties ten spijt, zit Schippers goed in haar vel, zegt ze. Dat was na de Olympische Spelen wel anders. Alsof een ballon niet langzaam was leeggelopen, maar was lek geprikt, zo voelde de atlete zich. Ze had maanden op haar tenen gelopen, met als deceptie een blessure kort voor dé wedstrijden van het jaar. Schippers was leeg, maar dan ook helemaal leeg.

In retrospectief moet ze erkennen „dat het niet geweldig met me ging”. Realistisch terugblikkend: „Dat had niet alleen met de Spelen te maken, maar vooral met alles wat daaraan aan vooraf ging. Na mijn wereldtitel in 2015 is mijn leven 360 graden gedraaid. Ik werd in het diepe gegooid en moest er maar zien uit te komen. Overal werd ik aangesproken en iedereen wilde wat van me. En dan verwacht iedereen ook dat je op de Spelen maar even twee gouden medailles ophaalt. Dat was pittig. Ik had na Rio de tijd nodig om er mentaal en fysiek weer bovenop te komen. En dan schiet wel eens door je hoofd om te stoppen. Maar serieus is dat nooit geweest, hoor. Daarvoor heb ik een veel te mooi leven.”