Nederland moest bijna een week langer wachten op Sgt Pepper’s

Foto

De spanning was bekwaam opgebouwd. We wisten al dat The Beatles zich op hun nieuwe langspeelplaat zouden voordoen als een ouderwets orkestje, al gaf de naam Sgt Pepper’s Lonely Hearts Club Band geen enkele indicatie van de muziek die we te horen zouden krijgen. Voorts was in Engeland uitgelekt dat men sprak van een ‘concept-album’ – geen flauw idee wat dat te beduiden had. En in ons land had Het Parool een paar dagen eerder de primeur van de hoes – zelfs de hoes was nieuws. Jammer alleen dat de kranten nog geen kleur hadden.

De plaat verscheen op 1 juni 1967, vandaag vijftig jaar geleden. Maar in Nederland arriveerde de eerste oplage pas zes dagen later. Wegens stakingsacties op Schiphol moesten de hoezen per boot worden vervoerd.

Toen ik me op 7 juni 1967 vol ongeduld al om kwart voor 9 ’s morgens bij de platenwinkel van Ajax-voorzitter Jaap van Praag aan het Spui in Amsterdam meldde, stond daar al een handjevol fans. Maar de deur was nog dicht. Pas een klein half uur later konden we elk een exemplaar bemachtigen. Snel naar huis en luisteren – het was een ware sensatie zo veel nieuwe geluiden en zo veel stijlen te horen.

In de meeste kranten verschenen in die tijd nog geen recensies van popplaten – dat zou hun volwassen lezers niet interesseren. Tot de uitzonderingen behoorde het katholieke dagblad De Tijd dat de plaat beschreef als „de markering en tevens het hoogtepunt van de popmuziek”. En het communistische De Waarheid schreef: „Het beattijdperk, acht langspeelplaten geleden door The Beatles ingeluid, is definitief ten einde”. Het waren opwindende tijden.