Column

Mindfulness moet

De enige manier waarop we Donald Trump nog in het gareel kunnen krijgen, is een snelcursus mindfulness, liefst verzorgd door de Vlaamse schrijver David van Reybrouck. Het zal een lieve duit kosten, want mindfulnesscursussen zijn peperduur, maar voor de wereldvrede moeten we wat overhebben.

Voor de financiering van een en ander kunnen we ook nog de Arena omdopen in het Johan Cruijff Mindfulness Stadion. Ze zoeken daar een sponsor die niet, zoals bij tabaksproducten, te veel herinnert aan de longkanker waaraan Cruijff is overleden. Mindfulness lijkt me een goed alternatief, want het wordt beoefend door keurige mensen en je gaat er vermoedelijk alleen aan dood als je geest er té vol van raakt.

Van Reybrouck ziet mindfulness vooral als een manier om de vrede op aarde te verkrijgen. „Als geweld oplaait in het hart en geweten van de mens, is vrede namelijk ook een kwestie die van binnenuit moet worden aangepakt”, schrijft hij in zijn boekje Vrede kun je leren. Hij schreef het met de Waalse zelfhulptherapeut Thomas d’Ansembourg, die ook nog „een wereldautoriteit op het gebied van geweldloze communicatie” is, zo blijkt uit een interview met Van Reybrouck in NRC.

Als er op scholen lessen in mindfulness en geweldloze communicatie zouden worden gegeven, zou de wereld er volgens Van Reybrouck erg van opknappen. Hij geeft het voorbeeld van een school in Baltimore waar leerlingen de dag beginnen met ademhalingsoefeningen. Wie ruzie maakt, hoeft niet naar de decaan, maar gaat naar de Mindful Meetroom. „Stel dat de dader van de aanslag in Manchester op die school had gezeten”, zegt Van Reybrouck, „had hij dan hetzelfde gedaan? Ik denk het niet.”

Ik moest meteen aan Willem Holleeder denken. Als ze op zijn schooltje zo’n Meetroom hadden gehad, zou ons heel wat ellende zijn bespaard. Elke dag een kwartiertje rustig ademhalen, veel meer was er niet voor nodig geweest. Of zou Holleeder er toch liever een Keetroom van hebben gemaakt omdat hij daar nou eenmaal meer aanleg voor had? Ik wil de euforie van Van Reybrouck niet verstoren, maar misschien moet hij over deze vraag toch even (geweldloos) communiceren met zijn co-auteur.

Van Reybrouck juicht ook de mindfulnesstrainingen bij onze brandweer toe, zo liet hij in een tv-programma merken. Daar zijn ze bij de brandweer inderdaad mee bezig; bij Defensie en de Nationale Politie heeft men trouwens ook al belangstelling getoond.

Misschien zou Van Reybrouck toch eens aan de brandweer moeten vragen of ze nu meer en gemakkelijker branden blussen dan vroeger. Maakt mindfulness óók moediger, of zou je misschien als brandweerman bij het naderen van een hevig uitslaande brand juist denken: laat ik nog even vijf minuutjes mediteren?

Wat me opvalt bij de gelovigen van de mindfulnesskerk, zoals Van Reybrouck, is de onmiskenbare bekeringsdrang. Het is niet voldoende dat zij thuis individueel naar hun navel staren, anderen móéten het ook doen, te beginnen op de scholen. „Pas als je het verplicht stelt, wordt het effectief”, zegt Van Reybrouck. Het gaat hem „om volksgezondheid, soms zelfs om staatsveiligheid”.

Heette dat vroeger niet indoctrinatie? De vraag is of je bij een volk wil horen dat op die manier gezond is geworden.

Lees ook een interview over ‘vredeslessen’ met auteur en cultuurhistoricus David Van Reybrouck:‘Wie een conflict begraaft, begraaft een landmijn’