Recensie

Geen misser, maar ook geen klassieker

De eerste aflevering van Guardians of the Galaxy: The Telltale Series begint met de introductie van hoofdpersonage Peter Quill, oftewel ruimte-superheld Star-Lord. Hij danst in zijn kenmerkende rode leren jas. Uit de speakers klinkt de jaren 70-punkhit Why Can’t I Touch it van The Buzzcocks. Deze game en het nieuwste deel in de filmfranchise, Guardians of the Galaxy Vol. 2, lopen naadloos in elkaar over qua toon en verhaal.

Hoewel ontwikkelaar Telltale Games weer een uiterst vermakelijke en speelbare productie aflevert, kan die niet tippen aan de ook op (strip)boeken gebaseerde games Game of Thrones, The Wolf Among Us en The Walking Dead. Het is duidelijk dat er in dit avontuur, dat wederom draait om het maken van keuzes (in handelingen en dialogen), voor gekozen is niet van de gebaande paden af te wijken. Filmproducent Marvel Studios houdt de touwtjes graag in handen; filmacteurs spreken niet voor niets van de ‘Marvel-gevangenis’. Dat betekent dat deze game niet draait om verrassing, maar herkenning. Van de grappen over te grote laserwapens tot aan de Sony-walkman die Star-Lord aan zijn riem heeft hangen. Daardoor draait het minder om het omgaan met morele dilemma’s en het verkennen van de spelwereld – waar Telltale om gelauwerd wordt – en des te meer om snelle actie. De eerste aflevering van Telltale’s Guardians of the Galaxy (de overige vier verschijnen later dit jaar) is zeker geen misser; het is een bovengemiddeld goede filmgame. Maar een Telltale-klassieker is het niet.