Gaan alle Groningse talenten straks in Yantai aan de slag?

Leegloop

Zullen de beste docenten verhuizen naar de dependance in China? Die vrees lijkt niet reëel. „Hoe zit dat met je pensioen?”

De University of Groningen-Yantai

Het was wat Nobelprijswinnaar Ben Feringa betreft een sterk staaltje nepnieuws: de Chinese krant Qilu Evening News berichtte eind 2016 dat de chemicus aan de slag zou gaan op nieuwe campus van de Rijksuniversiteit Groningen (RuG) in Yantai, ten zuidoosten van Beijing. Feringa zei al snel dat het „onzin” was, maar het incident raakte wel een gevoelige snaar. Zouden de beste docenten en wetenschappers verdwijnen naar de Chinese dependance? Voor sommige partijen in de universiteitsraad, die moet stemmen over de kwestie, is dat een serieuze angst.

Wie rondvraagt onder een aantal van de meest gewaardeerde docenten van de RuG merkt dat zij zeker niet allemaal in de startblokken staan om te vertrekken. Ja, er zijn ook liefhebbers die best naar Yantai willen. Zo ziet Herman Woerdenbag, docent farmacie en genomineerd als docent van het jaar 2016, lesgeven daar wel zitten. „Ik wil best iets doen. Ik geef ook gastcolleges in Soerabaja, dat is een goede ervaring en leuk voor jezelf.” Toch zegt ook Woerdenbag dat er nog haken en ogen aan het plan zitten.

Velen vragen zich af: hoe zit het met de academische vrijheid? En hoe bewaak je de kwaliteit in Groningen? Dat leidt tot een afwachtende houding. „Wij kijken bij onze faculteit eerst even hoe het de eerste vertrekkers vergaat”, zegt Niels Taatgen, beste docent in 2015 en hoogleraar kunstmatige intelligentie. „Een deel hier is sceptisch”, aldus Jaap Wieringa, beste docent in 2010 en hoogleraar marketing. Taatgen, praktisch: „Stel dat je daar langer gaat werken, hoe zit dat met je pensioen?”

A priori is vrijwel niemand tegen Yantai. Men ziet kansen, bijvoorbeeld voor postdocs die nu niet aan de bak komen. Als het college van bestuur alles beargumenteert en beter uitwerkt, is het prima. Wieringa: „Als academicus word je opgeleid om kritisch te kijken. Dat doen we nu dus ook.” Zijn eigen faculteit voorop: een commissie van economie kraakte in 2015 het „risicovolle” plan.

Maar ook bij verbetering blijft de behoefte om naar China te gaan vaak klein. „Ik heb hier een zoontje van 2 op school”, zegt Taatgen. Wieringa zegt al internationaal te werken. En Bernard Nijstad, hoogleraar economie, denkt nu in Nederland beter af te zijn: „Er wordt in Yantai eerst veel geïnvesteerd in onderwijs, wat logisch is. Maar ik zie mezelf ook erg als onderzoeker, en dan zie ik de voordelen nog niet zo.”

En Feringa? Volgens zijn assistent is hij nog altijd te druk met Nobelprijszaken om aan Yantai te denken. „Daarom heeft hij er geen mening over kunnen vormen.”