Elke dag anders op Pinkpop

Vooruitblik

Pinkpop kent een breed programma dat liefhebbers van elk mogelijk genre moet kunnen bedienen.

Martin Garrix Foto Andreas Terlaak

Het boeken van Radiohead lukte niet. Die band gaat naar het Best Kept Secret Festival. En Pearl Jam en Foo Fighters bleken beloftes die weer moesten worden ingetrokken. De programmering van het Pinkpopfestival kwam dit jaar wat aarzelend op gang. Het vindt plaats op een lastig weekend vroeg in het seizoen, en er zijn veel concurrerende festivals. Grote namen trekken andere grote namen, weet Pinkpopbaas Jan Smeets. Zeker sinds hij de handen ineen sloeg met Mojo Concerts, en het budget verruimde voor topartiesten als de Rolling Stones, Bruce Springsteen en Paul McCartney. Dat had een evident effect: „Grote acts komen zich zelf aanmelden. Men wil ook op dat affiche.”

Maar het was schrapen voor Pinkpop dit Pinksterweekend. De uitkomst: een publiekspleasend programma in de breedte, met naast veel herhaling – terugkomende acts als Kings of Leon, Live, Green Day en System Of A Down – gelukkig ook rap van dit moment (Broederliefde en Ronnie Flex), plus twee wereldsterren die deze editie veelbesproken maken: zanger Justin Bieber en dj Martin Garrix.

ZATERDAG Hitmakers en British finest

Dag 1 is voor de jonge, trendgevoelige bezoeker. Wat hing het in de lucht dat de Canadese popster Justin Bieber headliner zou worden op Pinkpop. En wat maakte het veel reacties los. Konden jonge fans hun geluk niet op, de alternatieve rockfans van het eerste uur zagen de komst van het geblondeerde tieneridool als reden om Pinkpop dit jaar echt een keer over te slaan.

Tja. Een intussen echt belegen reactie natuurlijk. De deur naar mainstream pop is al sinds de komst van de Sugababes (2004), Katy Perry (2008) en Pink (2010) open gezet. En met de 23-jarige Bieber is een topact binnengehaald waarmee het festival met het oog op de broodnodige verjonging een slimme facelift krijgt. Brandend actueel kun je zeggen, want dat is wat Pinkpop nodig heeft om te overleven.

Al is het nog wel de vraag hoe zijn concert zal uitpakken. Bieber tracht naarstig zijn imago van tieneridool van zich af te werpen. Maar zingen met vocalen op een concerttape, zoals hij deed bij zijn recente Arena-show, zal op de grote Pinkpopweide weleens slecht kunnen vallen.

Dat jong publiek er hoe dan ook een dagkaart voor koopt, komt mede doordat Biebers muziekvriend dj Martin Garrix (21) eveneens aantreedt. Garrix en Bieber samen – een dubbele hitklapper in Garrix’ afsluitende lasershow als het donker is.

En dat is niet de enige Nederlandse topscorer van de dag. Eerder op het hoofdpodium: rockviertal Kensington en Chef’s Special. Rapper Ronnie Flex staat een podium verder met zijn band. Je zou bijna vergeten dat ‘British finest’ ook aantreedt: Kaiser Chiefs, Richard Ashcroft, White Lies en de Chrystal Fighters.

ZONDAG Pretpunk & publiekslievelingen

Dag 2 is voor de nostalgische punker. Misschien is nostalgie inherent aan punk? De hardnekkige slogan ‘punk’s not dead’ is er niet voor niets – hoe harder je moet roepen dat punk niet dood is, hoe meer je het tegendeel bewijst. Daar kun je muzikaal van vinden wat je wilt, maar het Californische punkrocktrio Green Day, Rancid én Undeclinable Ambuscade op één dag is wel een krachtig statement. Geen al te zwaar statement trouwens, het is vooral partypunk: serieuze boodschap, lichtvoetige muziek. Het wordt een springfeestje, maar er kan ook geheadbangd worden, met de snoeiharde Amsterdamse metalcoreband The Charm The Fury en de Schotse rockers van Biffy Clyro die moeiteloos switchen tussen meezingers en een bak herrie.

Verder wordt deze dag gevuld met hitmakers en ongevaarlijke tienerpop. Hiphop en dance krijgen met de jaren meer aandacht op Pinkpop. Zaterdag Ronnie Flex, zondag de rap van Broederliefde. Het is meezingen met de lichtvoetige hits van de internationale dancehall-popster Sean Paul, en de cleane uitgekiende pop van Clean Bandit en Anne-Marie.

MAANDAG Patchwork van nostalgie, roots & rock

Dag 3 is voor de muzikale alleseter. De line-up is een bontgekleurde patchworkdeken, zonder duidelijke lijn. Maar met Kings of Leon, System of a Down en de terugkomst van Live als afsluiter is het misschien wel een archetypische Pinkpop-dag, die je elke editie de afgelopen twintig jaar had kunnen hebben – in elk geval qua uitsmijters.

Traditioneel is de maandagheadliner bijzonderder dan de afsluiters op de eerste twee dagen, maar dat geldt nu zeker niet. Kings of Leon is een herhalingsoefening na headlinershows op Pinkpop 2011 en 2013 en zal ook nu weer met breeduit galmende meezingrefreinen naar een slot toewerken. De gewetensvolle rock van Amerikaans-Armeense band System of a Down met zijn unieke combinatie van harde metalriffs, melancholieke alternative, catchy punk, toonladders uit het Midden-Oosten en in hun sociaal sterke boodschap is heeft een spannender karakter – al is er wederom geen nieuw materiaal. Rag’n’Bone Man en Seasick Steve leggen deze dag een rootsy blues-fundament. Er is electropop van Mø. En een groter contrast tussen Liam Gallagher, rapper Machine Gun Kelly en de zachtmoedige Nederpop van Guus Meeuwis bestaat er vast niet.