Recensie

Aart begint spontaan mee te zingen

Een boek had gekund, maar journalist Gijs Groenteman goot zijn „persoonlijke monument” voor componist Harry Bannink (1929 - 1999) liever in de vorm van een podcast met allerhande gasten. Vanaf zondag zijn maar liefst 25 afleveringen te horen.

Foto’s ANP/ISTOCK / Beeldbewerking fotodienst NRC

Harry Bannink wist het nooit helemaal precies. Maar als iemand het vroeg, zei hij meestal dat hij zo’n drieduizend liedjes had gecomponeerd. Een bescheiden schatting: zijn oeuvre omvat niet alleen de muziek voor de tv-serie Ja zuster, nee zuster en alle musicals van Annie M.G. Schmidt, maar ook die van diverse Wim Sonneveld-successen, de comedyreeks 't Schaep met de 5 Pooten, het satirische Farce Majeure („dat is uit het leven gegrepen...”) en de liedjes voor jeugdprogramma’s als De stratemakeropzeeshow, J.J. de Bom, Sesamstraat, Klokhuis en De film van Ome Willem („deze vuist op deze vuist”). Waarmee de opsomming nog verre van compleet is.

„Dit is mijn persoonlijke monument voor hem”, zegt journalist Gijs Groenteman (43) over De Grote Harry Bannink Podcast. De eerste 25 afleveringen staan vanaf komende zondag online. In elke aflevering luistert hij samen met een gast naar nummers die door Bannink (1929-1999) op muziek zijn gezet. En die gasten – onder wie Willem Nijholt, Henny Vrienten, Jenny Arean, Wieteke van Dort, Loes Luca, Hans Dorrestijn en Edwin Rutten – vertellen honderduit over hun samenwerking met „misschien wel de grootste componist die Nederland gekend heeft”.

Groenteman hoorde zijn eerste Bannink-nummers bij zijn oma, op de spoelenrecorder waarmee zijn opa in de jaren zestig de liedjes uit Ja zuster, nee zuster had opgenomen. „Maar natuurlijk besefte ik toen nog niet dat er een meneer Bannink bestond die al die geweldige muziek had geschreven. Dat heb ik pas later gehoord, waarschijnlijk van mijn moeder (Hanneke Groenteman). Zij verkeerde als verslaggeefster bij Het Parool vaak in die kleinkunst-achtige wereld en daarover heeft ze mij in die tijd veel verteld.”

Hij was van plan een biografie over Bannink te schrijven, maar zag daar toch van af. „Een klassieke biografie leek mij niet zo interessant, al was het maar omdat je dan de muziek niet kunt laten horen. En een dramatische invalshoek was moeilijk te vinden. Maar een podcast leek me een ideale vorm voor een Bannink-project. Hier heb ik de vrijheid helemaal te doen wat ik zelf wil. Ik kan gewoon mijn eigen nieuwsgierigheid volgen zonder zendermanagers die een vast aantal afleveringen en een vaste lengte per aflevering willen, terwijl ze je ook voortdurend vragen of het nog wel interessant genoeg is voor een jonger publiek.” Aan zo’n podcast zit natuurlijk geen verdienmodel vast. „Maar ik vind het heel waardevol – en een grote vreugde – al die mensen nu nog te kunnen interviewen. Je krijgt daardoor ook een beeld van het Nederlandse amusement in de vorige eeuw”.

Groenteman koos ervoor zijn gesprekspartners allerlei liedjes te laten horen en geeft hen alle ruimte om daar desgewenst doorheen te praten. Dat klinkt ongepast, maar het komt de spontaniteit ten goede. „Sommigen beginnen zelfs mee te zingen. Jenny Arean, die meezingt met het minder bekende Hartpomp uit de musical En nu naar bed, en Aart Staartjes die losbarst in Hondendrollen uit De Stratemakeropzeeshow – dat is toch een beetje alsof John Lennon aan de keukentafel I am the walrus voor je zingt.”

Met de eerste 25 interviews is het project nog lang niet afgerond, belooft Groenteman: „Er zijn nog heel veel mensen die met Bannink hebben gewerkt. En die zou ik allemaal nog willen spreken. Als er een beetje weerklank komt, wil ik graag doorgaan.”