Opinie

Ruil Tweede Pinksterdag in voor Suikerfeest

Pinksteren is het feest van grenzeloze inspiratie. Daarom zou het een mooi gebaar zijn de tweede vrije dag aan moslims te geven, betogen , en .

Een Turks echtpaar leest in de Koran tot de zon onder is tijdens de vastenmaand Ramadan. Foto Roos Koole / ANP

Zondag is het Pinksteren. In veel West-Europese landen is dat een eendaags feest. De Tweede Pinksterdag is een eigenaardigheid. Laten we die tweede vrije dag in Nederland wijden aan een ander belangrijk thema. Anderen pleitten reeds voor het inruilen van Tweede Pinksterdag voor Bevrijdingsdag op 5 mei. Een goed alternatief is het Suikerfeest dat, zo vinden de remonstranten, het verdient om onze nieuwe vrije dag in Nederland te worden.

Christenen vieren met Pinksteren het feest van de inspiratie. Deze inspiratie is grenzeloos. In het Bijbelverhaal van Pinksteren worden Jezus’ discipelen door de geest geraakt en ze beginnen daarover in vreemde talen te spreken. Waren ze dronken, vroegen de omstanders zich af? Geenszins! Zij vierden hun vreugde in alle pluriformiteit. De geest is gaan waaien, en grenzen vervaagden. Die veeltaligheid komt ons vertrouwd voor. Nederland is in levensbeschouwelijk opzicht ongekend veelkleurig. Slechts een minderheid van de Nederlandse bevolking rekent zichzelf tot een christelijke kerk. Naast het christendom is de islam de tweede godsdienst van Nederland geworden.

Nu een dag voor meubelboulevards

Het is goed dat die veelkleurigheid ook in onze ‘vrije dagen’ tot uitdrukking komt. In het licht van het Pinksterfeest pleiten wij ervoor om het Suikerfeest als vrije dag op te nemen in onze kalender. Dat levert een nieuwe betekenisvolle officiële vrije dag op in Nederland, in de plaats van Tweede Pinksterdag. Die feestdag is namelijk een eigenaardigheid. Op de kalender van de christelijke kerken bestaat Tweede Pinksterdag eenvoudigweg niet. Het lijkt nu soms een dag voor de commercie geworden, voor meubelboulevards, de keukengiganten en de autoshowrooms. Maak van Pinksteren een feest van één dag. Geef daarmee – geheel in de geest van Pinksteren – ruimte aan een andere vorm van inspiratie.

Waarom het Suikerfeest? Pinksteren en het Suikerfeest zijn beide feesten van verbondenheid, ook over de grenzen van de eigen geloofsgemeenschap heen. Net als het christelijke Pinksteren is het Suikerfeest een feest van diversiteit en veelkleurigheid. Het sluit de vastentijd af en is een feest van verbroedering en verzustering, binnen en buiten islamitische kring. Mensen nodigen buren en vrienden van buiten de eigen kring, ook niet-moslims, uit voor de feestelijke iftar-maaltijd, met de vele zoete gerechten waaraan het feest zijn naam dankt. Ook het Suikerfeest is dus bij uitstek een feest van verbondenheid over de eigen grenzen heen.

Dat dit pleidooi van drie remonstrantse theologen komt, kan niet verbazen. Remonstranten hebben altijd opengestaan voor het waardevolle dat ons wordt aangereikt door andere religies, levensbeschouwingen en filosofieën. Remonstranten putten hun inspiratie ook uit andere bronnen dan de Bijbel en het christendom, bijvoorbeeld uit andere religieuze tradities, beeldende kunst, literatuur en muziek.

Deel het feestmaal met moslimburen

Wij staan voor vrijheid en verdraagzaamheid. Tegen het huidige wantrouwen in pleiten wij voor een nieuwe benadering, waarbij de wijsheid, schoonheid en spirituele oefeningen van verschillende tradities worden ingezet om te komen tot nieuwe verbindingen tussen mensen – over grenzen van culturele en religieuze verschillen heen.

Als remonstranten zijn wij doordrongen van de noodzaak om te werken aan deze nieuwe verbindingen dwars door de verschillen heen. Nederland loopt voorop in xenofobie, aldus de kritiek van de VN-mensenrechtencommissie, nu al jaren achtereen. Alle religies pleiten voor compassie, oog hebben voor de vreemde ander, de ander geven wat je zelf ook graag wilt (gouden regel). Als geloofsgemeenschap willen wij in onze samenleving hier stem aan geven. Dit willen wij doen door twee feesten die inhoudelijk hierover gaan met elkaar te verbinden.

De keuze om bij vrije feestdagen meer ruimte te geven aan de veelkleurigheid en meerstemmigheid die onze samenleving kenmerkt, kan prikkelen tot nieuwsgierigheid en juist samenhang en begrip. De vrije dag geeft ruimte om stil te staan bij wat de ander, de islamitische buurman, beweegt. Misschien zelfs om de uitnodiging aan te nemen om bij zijn feestmaal aanwezig te zijn.