Recensie

Youp laat voor het goede doel zijn nagels lakken door aartsvijand Wendy

Zap

Liefdadigheid doorbreekt alle grenzen, dus Youp van ’t Hek en Wendy van Dijk zaten dinsdag naast elkaar bij RTL Late Night. Mede daardoor had het programma weer eens een opzienbarende uitzending.

Youp van ’t Hek en Wendy van Dijk in ‘RTL Late Night’.

De showpagina’s en -rubrieken raakten er op voorhand al niet over uitgepraat. Twee aartsvijanden, cabaretier en columnist Youp van ’t Hek en televisiester Wendy van Dijk, zouden in RTL Late Night gezamenlijk in actie komen om geld in te zamelen voor kinderen met hersenstamkanker.

Het was inderdaad een hilarische aanblik. De scherpe columnist die zich bij herhaling schamper had uitgelaten (en dat is nog een eufemisme) over de ster en haar echtgenoot, RTL-directeur Erland Galjaard, en daarvoor bestraffend was toegesproken op Twitter door het slachtoffer, stak zijn handen uit om zijn nagels in vier kleuren te laten lakken. Liefdadigheid doorbreekt alle grenzen, zoals ook de oproep van de zesjarige ongeneeslijk zieke Tijn Kosteren bij Serious Request 2,5 miljoen euro voor het Rode Kruis had opgeleverd. Waarom dat gepaard moet gaan met nagellak (of een emmer ijswater over je hoofd dan wel het tegen een berg op fietsen), dat blijft een van de raadsels van de mediale goede werken.

Initiatiefnemer Youp had zichtbaar meer plezier in de onderneming dan Wendy, die als ambassadrice van de eveneens voor hersenstamkankerpatiënten opkomende stichting Semmy moeilijk haar medewerking had kunnen weigeren. Intussen lag de website lakdoortijn.nl plat en had Humberto Tan weer eens een opzienbarende uitzending.

Inhoudelijk minstens zo spectaculair was het optreden in hetzelfde programma van Emi Stikkelman (32), activist tegen de gevolgen van anonieme spermadonatie. Zeventien jaar lang zocht ze naar haar biologische vader, zoals ze als vijftienjarige al aankondigde in het hiervoor bijna in het leven geroepen programma Spoorloos (KRO-NCRV). Het lukte pas onlangs, mede dankzij een commerciële internationale DNA-databank, een langs die weg opgespoorde achternicht in Australië en een familiedetectivebureau. Samen met de al eerder hervonden halfzus Maartje Meuwissen maakte ze (zonder camera) een afspraak met de donor, een Nederlandse psycholoog, die redelijk welwillend reageerde.

Sinds 2004 is anonieme spermadonatie in Nederland verboden, maar voor die tijd langs die weg verwekte kinderen hebben nog steeds niet het recht te weten wie hun vader is. Stikkelman vindt die hele donatie geen goed idee. Ze wil het niet verbieden, maar moeders die op deze manier zwanger willen worden moeten wel beseffen dat ze dat echt voor hun plezier doen, en niet voor dat van het kind. Altijd als ze in de spiegel keek, zag ze iemand anders dan zichzelf. De vorming van een identiteit wordt immers zeer belemmerd als je niet mag weten waar de helft van je genen vandaan komen.

Ook over adoptie kun je een vergelijkbare boom opzetten, maar volgens Stikkelman zijn de gevolgen daarvan minder ernstig, omdat adoptiekinderen meestal wel een adoptievader hebben. Zij vond van zichzelf dat ze niet geboren had mogen worden.

DNA-technologie doet dit hele debat kantelen, nu praktisch elke vader waar ook ter wereld in zicht kan komen. Ook serieverkrachters, zo leerden we deze week al uit Hans Pools documentaire De Jacht op de Match (2DOC/VPRO), lopen steeds groter kans vele jaren later alsnog opgespoord te worden.

De vraagtekens bij spermadonatie vormen een interessant voorbeeld van een medisch-technische verworvenheid die door nieuwere medisch-technische vondsten in een ander daglicht komt te staan. Zeker als het belang van het kind niet meer per definitie ondergeschikt is aan dat van de moeder.