Column

Talent

Het is niet veel mensen gegeven succesvol te zijn in meerdere disciplines. Bij het programma Pauw kwam zanger Marco Borsato, die het als acteur ook al ooit schopte tot hoofdrolspeler in de B-film Wit Licht, vertellen over zijn eerste foto-expositie, De gezichten van Aruba. We kregen een echte Borsato te zien, grappig genoeg van een man op Aruba van wie het gezicht niet te zien was vanwege een ondergaande zon.

Marco zei zonder valse bescheidenheid dat hij het „een mooie plaat” vond, vooral omdat hij er na het afdrukken in superformaat nog allemaal bijzondere details in bleef ontdekken zoals een kitesurfer en een olietanker.

Marco had de man keihard ingeflitst vanwege het tegenlicht, een trucje dat hij van zijn grote idool Raymond Rutting had geleerd. Ze hadden elkaar leren kennen nadat Linda (het tijdschrift) Marco had benaderd om een serie te maken over kindsoldaten. Hij wist toen al dat hij die opdracht op z’n Ruttings wilde aanpakken.

„Harde contrasten, heel kleurrijk, heel dynamisch.”

Hij fotografeerde de ex-kindsoldaten uiteindelijk dusdanig – voor een zwarte lap – dat ze in niets meer te herkennen waren als kindsoldaten.

Marco: „Daardoor blijft eigenlijk alleen de mens over. Want ik wil eigenlijk laten zien dat kindsoldaten gewoon kinderen zijn zoals we die allemaal hebben.”

Het doordenkertje maakte nieuwsgierig naar de tentoonstelling De gezichten van Aruba. Marco verklapte alvast dat Aruba „heel kleurrijk” is – hij was er tijdens carnaval – en bovendien „een eiland waar de vriendelijkheid je tegemoet spat”.

Hij was er met zijn idool Raymond een week geweest, ze waren er iedere dag van voor zonsopgang tot na zonsondergang in touw geweest. En hoe intensief dat geweest moet zijn bleek wel uit een fragment van zijn deelname aan het RTL-programma Het perfecte plaatje, waarin BN’ers zich bekwamen in de fotografie, dat ervoor gezorgd had dat hij zich met nog meer ‘schwung’ op zijn ‘secret passion’ had gestort.

We zagen Marco in camouflagepak en een raar hoedje op het hoofd terwijl hij een pad – het dier, niet een weggetje – probeerde te fotograferen.

Marco: „Tegen een normaal model zeg je ‘kijk even naar links’, maar dat werkt bij een pad natuurlijk niet.”

Wat Marco eigenlijk wilde zeggen was dat fotografie een echt beroep is. Je moest over alles nadenken en ontmoette al doende allerlei onverwachte hindernissen die je dan maar weer moest zien te overwinnen met je digitale camera.

Ik wist dat allemaal al omdat een paar van mijn beste vrienden ook fotograaf van beroep zijn. Eentje bekende me gisteren dat hij tijdens het gesprek tussen Jeroen Pauw en de zingende fotograaf „een bak bami” naar de televisie had gegooid.

heeft op deze plek een wisselcolumn met Ellen Deckwitz