Column

Theorie

Tom Dumoulin wordt woensdag gehuldigd op de markt van Maastricht. Toen ik ervan hoorde dacht ik: daar is hij mooi klaar mee, Tom is niet het type mens dat op huldigingen zit te wachten. Maar hij zette me weer op het verkeerde been.

„Ik heb ontzettend genoten van alle reacties en felicitaties de afgelopen dagen. Dat ‘mijn’ stad Maastricht mij daarnaast nog eens extra in het zonnetje wil zetten, vind ik een grote eer.”

Daar ging mijn theorie. Een paar uur eerder had ik op schrift gesteld dat Dumoulin wars zou zijn van welk eerbetoon dan ook. Dat hij hooguit een handje van de koning zou tolereren, voor de bühne. Maar verder zou hij zich in zijn schulp terugtrekken.

Een verdomd interessante mens, Dumoulin. Een verdomd interessante wielrenner ook. Daarom meteen maar een nieuwe theorie: zowel de mens als de renner liegen in schoonheid.

Tijdens die enerverende derde week heb ik meer dan eens gedacht: hij gooit de handdoek, hij wil gewoon niet winnen.

Wat zei meesterknecht Laurens ten Dam meteen na de beslissende tijdrit in Milaan? „Hij heeft het onnodig spannend gemaakt.” Als liefhebber op de bank kan ik daarmee instemmen. Dumoulin heeft het hart onnodig op de proef gesteld. De spanning van de laatste tijdrit heeft me toch een paar uur van mijn leven gekost.

Natuurlijk beweer ik niet dat Dumoulin het erom gedaan heeft. Dat hij gedacht heeft: laat ik me die honderdste editie van de Giro eens fraai inkleuren. Sterker nog, tijdens die enerverende derde week heb ik meer dan eens gedacht: hij gooit de handdoek, hij wil gewoon niet winnen.

De derde week van een grote ronde is altijd de mooiste. De lichamen zijn op, het komt neer op de wil die het lichaam stuurt. Doorgaans is het niet de meest spannende week. Consolidatie is het woord dat de lading dekt.

Tom Dumoulin sloeg vernietigend toe in de eerste grote tijdrit. In de bergritten klom hij als een klimmer. Het plan om van een tijdrijder een ronderenner te maken leek uitstekend te werken. Er reed een renner rond in het roze van de Giro die zelfs een Chris Froome, ergens op hoogtestage, angst inboezemde.

De derde week van Tom was zwak en sterk tegelijk. Mentaal raakte hij het noorden kwijt, fysiek kwam het op consolideren aan. Kort gezegd: de tijdrijder moest de ronderenner redden.

Met het oog op mijn hart zou ik Tom willen verzoeken het nooit meer zover te laten komen.