Recensie

Satanique Samba Trio laveert tussen lol en muzikaliteit

Braziliaanse Zappa’s

Met Samba heeft de band niets. Met grappig bedoelde verhalen helaas veel meer. Maar als ze spelen valt er veel in hun muziek te ontdekken.

Satanique Samba Trio is niet satanisch en geen trio. Ze spelen ook geen samba. Althans, niet de samba die we gewend zijn. De vijf Brazilianen, gehuld in zwarte hoodies en bloemenkransen, vormen een ontregelend, vrolijk groepje avant-gardisten. Ze kleden de ritmes van hun vaderland uit, van lambada tot choro, en voegen er rock aan toe. Het resulteert in spannende nummers waarin geen maat dezelfde is.

De basklarinet blaast een zuchtende storm door de zaal, de kleine cavaco-gitaar tokkelt half herkenbare melodieën en de drummer is er niet voor de beat, maar voor rijke accenten. Het is een groep vaardige muzikanten, jammer dus dat ze zo weinig aan hun spel toekomen.

De opgelezen introducerende teksten van bassist en bandleider Munha da 7 zijn grappig, maar halen de vaart er volledig uit. Hij wijdt bij elk nieuw nummer uit over maatsoorten en wikipediapagina’s. Als er dan eindelijk weer gemusiceerd wordt, duurt het niet langer dan een minuut of twee.

Satanique Samba wil geen luisterbandje zijn, maar een komische showcase van ontregelende Zappa-achtige Braziliaanse muziek. Het is een koorddansact tussen lolligheid en muzikaliteit. Wanneer een grap mislukt, zoals de zanger die naar het podium wordt geroepen van wie al snel duidelijk is dat hij niet gaat zingen, slaat dat dood.

Beter geslaagd zijn de muzikale oplossingen, zoals de alternatieve versies van de beroemde ‘One Note Samba’ van Jobim. Satanique Samba laat horen hoe een samba klinkt als je werkelijk maar één noot gebruikt (beroerd). En ook hoe het klinkt als je alle noten gebruikt (een stuk leuker).

Na de pauze heeft Munha da 7 niet meer zoveel te vertellen en krijgt het publiek eindelijk de kans om eens rustig te luisteren naar de muziek zelf waarin zo veel te ontdekken valt.