Recensie

Onmogelijk om tijdens ‘La Chana’ je voeten stil te houden

‘La Chana’ maakt dans voelbaar, tot aan het laatste optreden toe.

De Catalaanse flamencodanseres La Chana, Antonia Santiago Amador.

Ze praat zoals ze danst. Razendsnel, ritmisch, abrupt, tegen de maat in. Dan weer stil, vol opgeladen energie, wachtend op de volgende eruptie. De Catalaanse flamencodanseres La Chana, Antonia Santiago Amador (Barcelona, 1946), is een natuurkracht. Met veel archiefmateriaal en interviewscènes uit het heden, vertelt de naar haar genoemde documentaire tamelijk traditioneel, maar daarom niet minder enerverend, haar levensgeschiedenis.

Hoe het voor een jonge vrouw in het Spanje van de jaren vijftig niet evident was dat ze haar passie kon volgen. Hoe een huwelijk haar die vrijheid leek te geven, totdat ze te groot werd, te beroemd, en de aandacht trok van onder anderen schilder Salvador Dalí en acteur Peter Sellers. Die laatste wilde haar het liefste meenemen naar Hollywood. Hoe al dat snelle tappen, tikken en trappelen haar knieën aantastte. Maar ook hoe ze comeback na comeback de onrust uit haar lichaam moet dansen.

De film die woensdagavond in aanwezigheid van de danseres zelf het Spanish Film Festival in Amsterdam opent, won eind 2016 op het International Documentary Filmfestival Amsterdam al de publieksprijs. Volkomen begrijpelijk. Het is onmogelijk om tijdens het kijken je voeten stil te houden. Zelfs als La Chana tijdens haar laatste optreden alleen nog maar op een stoel kan zitten, weet ze de dansers om haar heen uit te putten en dansen je eigen voeten mee. Deze film vertelt niet alleen. Hij maakt de dans voelbaar. Hij is dans.