Recensie

Eddie Vedder klinkt vol en overdonderend op soloconcert

Het contrast tussen de akoestische instrumenten en de vocale krachtpatserij van Eddie Vedder was soms zo groot dat er een donderbui los leek te barsten.

Eddie Vedder, de frontman van Pearl Jam, tijdens zijn concert in de Afas Live. Foto: Andreas Terlaak

Van Eddie Vedder mag gerust gezegd worden dat hij een stadionvullende stem heeft. Bij Pearl Jam komt hij met gemak boven het harde rockinstrumentarium uit. Met begeleiding van een enkele akoestische gitaar of ukelele klonk zijn imposante bariton regelmatig over the top, op de eerste van drie uitverkochte soloconcerten in de Amsterdamse Afaszaal.

Vedder hoort zichzelf graag zingen, liefst met veel vibrato en valse lucht. Een idolaat publiek moedigde hem aan op een avond die met veel obscuur Pearl Jam-materiaal iets weg had van een fanclubavond. Aan het eind dook Vedder weg achter de brede rug van gastzanger Glenn Hansard, toen een meisje voor de zoveelste keer een schril “Eddiiiiiie!” door de ruimte liet gieren. Eerder had hij opgemerkt wat een bizarre avond het was in het overbevolkte entertainmentgebied van Amsterdam Zuidoost, waar tegelijkertijd concerten van Anouk (Ziggo Dome) en De Toppers (Amsterdam ArenA) plaatsvonden. „De Poppers,” noemde Vedder die laatsten. „Onze versie daarvan bevindt zich in het Witte Huis.”

In een bont decor dat door roadies in witte jassen gereed werd gemaakt liet Eddie Vedder zich door het moment ingeven welke nummers hij ging zingen. Met elektrische gitaar in Pearl Jams ‘Long Road’ klonk zijn stem vol en overdonderend. Met ukulele in songs van zijn soloplaten ‘Into The Wild’ en ‘Ukukele Songs’ was het contrast tussen het iel klinkende instrument en Vedders vocale krachtpatserij soms zo groot dat er een donderbui los leek te barsten.

Een welkome toevoeging was de cello van gastmuzikant Jonas Pap, die later ook de rest van zijn Red Limo String Quartet ten tonele voerde. Improviserend violist Sietse van Gorkom kreeg het verjaardagscadeau van zijn leven toen Vedder onaangekondigd het heftige punknummer ‘Lukin’ inzette. Het Utrechtse kwartet weerde zich kranig met lange halen en de juiste noten.

Het werd de viering van het feit dat we veilig bij elkaar waren, samen rond een kunstmatig kampvuur dat bij het decor hoorde. „We’re safe tonight” zong Eddie Vedder in het nummer ‘I am mine’, het eerste nummer dat hij schreef na de tragedie van Roskilde in 2000, toen negen fans van Pearl Jam om het leven kwamen door verdrukking. Vedder weet als geen ander hoe het is als je fans het leven laten bij een popconcert, of er nu wel of niet een terrorist in het spel is.

Tussen covers van Cat Stevens en Cat Power klonk Neil Young’s ‘The Needle and the Damage Done’ als uit graniet gehakt. Subtiliteit was niet Vedders sterkste punt, toen er een zelf gespeelde basdrum in het spel kwam bij de loeiharde slotnummers. Het sierde de Amerikaanse rockster dat hij zijn Ierse collega Glenn Hansard een prominente plek op de avond gaf, eerst als voorprogramma met een Trump bekritiserende versie van Woody Guthries ‘Vigilante Man’ en later met een duoversie van Hansards ‘Song of Good Hope.’

‘Imagine’ en ‘Rockin’ in the Free World’ onderstreepten Eddie Vedders goede bedoelingen. Zijn stem is een overweldigend wereldwonder dat bij Pearl Jam beter op zijn plek is.