Recensie

‘Sacrifice’ is een zinderende viering van het leven

Het Utrechtse Spring Festival sloot af met het minifestival ‘Sacrifice’, een theatrale trip van vier uur.

Beeld uit de film ‘Union of the North’, van Matthew Barney, Erna Ómarsdóttir & Valdimar Jóhannsson, te zien op het Spring Festival

Een mini-festival ter afsluiting van een festival – als dat geen echt festivalnummer wordt. En dat is ‘Sacrifice’ ook. Met een kunstmarkt, groteske acts, melige presentatie en een rasechte artistieke film in de pauzes is het een vier uur durende theatrale trip.

‘Sacrifice’ wordt uitgevoerd de Iceland Dance Company en is een project van artistiek leider Erna Ómarsdóttir en gastartiesten als Bryce Dessner (componist) en Matthew Barney (beeldend kunstenaar).

Opmerkelijk is hoe een aantal beelden als een echo terugkeert in de drie voorstellingen en de film van Gabriéla Fredriksdóttir. Onderdelen die aanvankelijk los van elkaar leken te staan, blijken zo in tweede instantie verbonden, en valt achteraf een continuïteit te reconstrueren. In Ómarsdóttirs primordiale, grungy dans bijvoorbeeld wordt de oorsprong van het leven gevierd, grommend en krijsend, met grote hoeveelheden fietsbinnenbanden ter decoratie.

In deel twee, ‘Not Tomorrow’, presenteren acht jonge maagden met gitaren en lange haren zich aan de wereld, onschuldig in hun witte T-shirts en jeans; een licht, lieflijk beeld van de vrouw aan de vooravond van haar volwassenheid. Dessner schreef een compositie van slagakkoorden, drieklanken en eenvoudig tokkelwerk, die zich van eenstemmig naar contrapuntisch ontwikkelt, terwijl de danseressen (en dus de klanken) in simpele formaties door de ruimte bewegen. Een stuk dat ook op zichzelf zou kunnen staan.

Na deze rite de passage creëren Matthew Barney en zijn team in de film ‘Union of the North’ een nieuw huwelijksritueel. Dat legt een parallel tussen de millennia-oude, aardse herkomst ervan (met beelden uit de creaties van Fredriksdóttir en Ómarsdottir) en de plaats ervan in een moderne wereld van plastic en glimmende vitrines, een shopping mall, met de Dunkin’ Donutsverkoopster als oergodin van de schepping.

Barney en Ómarsdóttir rekken de tijd naar rituele dimensies op, waardoor de spanning soms wegloopt. Maar over het geheel genomen is ‘Sacrifice’ een zinderende, dionysische viering van het leven.