Veel grote rollen voor kinderen in films met kans op prijzen

Filmfestival Cannes

Misschien toeval, maar in opvallend veel films in Cannes spelen kinderen een belangrijke rol. Zondag is de prijsuitreiking.

Martin (Barry Keoghan) in The Killing of a Sacred Deer van Yorgos Lanthimos

Het filmfestival van Cannes kan terugblikken op een sterke, maar niet exceptionele en soms rommelige zeventigste editie. Dat het festival af en toe moeizaam op gang bleef, had te maken met de strenge veiligheidsmaatregelen, die nog verder zijn aangescherpt na de aanslag in Manchester.

Een vergeten tas is dan al snel een verdacht pakketje. De perspremière van Le redoutable – een onbenullige komedie van Michel Hazanavicius over de avonturen van Jean-Luc Godard in mei ’68 – liep lange vertraging op, omdat gespecialiseerde bomhonden eerst hun snuffelwerk moesten doen in de filmzaal. Gelukkig bleek dat loos alarm te zijn.

Cannes feliciteerde zichzelf met het zeventigjarige jubileum met een groot galadiner, waarbij Gouden Palm-winnaars als David Lynch en Jane Campion aanzaten. Maar gelukkig zwolg het festival niet te veel in nostalgie. De filmcompetitie liet juist een opmerkelijk aantal films zien met kinderen in de hoofdrollen.

Netflix-film Okja van regisseur Bong Joon Ho ging over de liefde van een meisje voor haar genetisch gemanipuleerde supervarken. De Amerikaanse regisseur Todd Haynes kwam met een verfilming van kinderboek Wonderstruck, waarin een dove jongen en een doof meisje in respectievelijk de jaren twintig en de jaren zeventig op zoek zijn naar hun ouders.

Grieks drama

Twee ouders, Boris en Zjenja, liggen in een vechtscheiding en moeten ondertussen speuren naar hun weggelopen, twaalfjarige zoon Aljosja. Dat zijn de hoofdpersonen van Loveless van de Russische regisseur Andrej Zvjagintsev. Zijn ijzingwekkende en imponerende film was een van de absolute hoogtepunten van het festival.

In de sterke thriller You Were Never Really There van de Britse regisseur Lynne Ramsay maakt Joaquin Phoenix grote indruk als een in zichzelf gekeerde crimineel, die een meisje bevrijdt uit een pedofielennetwerk.

Kinderen krijgen het ook bijzonder zwaar te verduren in het bizarre, ontregelende The Killing of a Sacred Deer van de Griekse absurdist Yorgos Lanthimos. Chirurg Chris Murphy (Colin Farrell) heeft een patiënt laten overlijden op zijn operatietafel, mogelijk door verwijtbaar falen. De mysterieuze Martin, de zoon van de overleden patiënt, wil vergelding. Om de morele balans te herstellen moet de arts een lid van zijn eigen gezin doden: hij mag zelf kiezen of hij zijn vrouw (Nicole Kidman) dan wel zijn puberdochter of zijn zoontje opoffert, in Lanthimos’ provocerende, eigentijdse variatie op een Griekse tragedie.

Het zal toeval zijn dat zoveel filmmakers in Cannes met verhalen komen over kinderen, maar opmerkelijk is het wel. Buiten competitie waren ook nog films te zien als Ava van de Franse debutante Léa Mysius, over een dertienjarig meisje dat haar eerste seksuele ervaringen beleeft, kort voordat ze blind wordt, en The Florida Project van Sean Baker, dat gaat over de zesjarige Mooney, die op een steenworp afstand van Disneyland opgroeit in uitzichtloze armoede.

Kanshebbers

Wie gaat er zondagavond met de Gouden Palm naar huis? De Franse filmpers is compleet verkikkerd op een film uit eigen land: 120 battements par minute van Robin Campillo. In zijn film verwerkte de regisseur zijn eigen verleden, als jonge activist bij Act Up-Paris. Dat was een radicale groep, die begin jaren negentig met woeste acties aandacht vroeg voor de aidsproblematiek.

De film is zowel een politiek en maatschappelijk groepsportret, als een aangrijpende vertelling over de ziektegeschiedenis van één van de activisten, Sean – fantastisch gespeeld door de jonge Argentijnse acteur Nahuel Pérez Biscayart. De dood waart onherroepelijk rond in de film: de meeste actievoerders zijn besmet met hiv en goede medicijnen bestaan nog niet. Toch is 120 battements par minute vooral een energieke, levenslustige en strijdbare film.

De grootste verrassing van deze editie van het festival, was misschien dat Michael Haneke met een tamelijk middelmatige film op de proppen kwam. Dat is Cannes niet gewend van de Oostenrijkse meester, die twee keer eerder de Gouden Palm kreeg voor Das weisse Band (2009) en Amour (2012). Zijn nieuwe film Happy End is een verbrokkeld portret van een welvarend, kil gezin in Calais.

Ook hier is er weer een kind in nood: de twaalfjarige Eve (Fantine Harduin) moet plotseling bij haar gescheiden, egocentrische vader intrekken. Ze kan nauwelijks contact met hem maken. Dat gaat iets beter met haar dementerende grootvader; Jean-Louis Trintignant, in een rol met een dikke knipoog naar zijn memorabele optreden in Amour.

Compromiskandidaat

De voornaamste kanshebbers op de Gouden Palm lijken het Russische Loveless te zijn en het Franse 120 battements par minute, met The Killing of a Sacred Deer als een outsider die mogelijk een kans maakt. Maar het kan ook best zijn dat de jury onder leiding van de Spaanse regisseur Pedro Almodóvar zich genoodzaakt ziet om een compromis te sluiten rond een film die bij weliswaar bij niemand echt favoriet is, maar die ook niet al te veel weerstand oproept. Mocht het inderdaad zo lopen, is dat in het nadeel voor The Killing of a Sacred Deer van Yorgos Lanthimos. Zijn onrustbarende wraakthriller was in Cannes de film, die de geesten het meest verdeelde.