(Sub)culturen

Na het botsen de spanning weglachen

Met mijn dochters bezocht ik de jaarlijkse mei-kermis in Groningen. Stuiterend op de harde beat kochten ze een zesrittenkaart. Wachtend aan de zijkant viel mij op dat er een diversiteit van (sub)culturen vol pret in felgekleurde wagentjes tegen elkaar botsten.

Een greep uit het kleurrijke gezelschap. Uitgelaten scholieren, met de boekentassen nog bij zich. Verliefde koppeltjes van alle leeftijden. Coole gasten, die niet op het stoeltje gingen zitten maar half staand met een hand de wagentjes bestuurden, mogelijk waanden ze zich in het computerspel Grand Theft Auto Five. Een hippievader met baard en een wilde haardos, die drie ritjes had gekocht en met elke dochter (eveneens in hippiekleren) een ritje ging maken. Een viertal Zuid-Groningse hockeymeiden in dure merkkleding. Twee dames van in de vijftig met hoofddoek, nog wat onzeker sturend. Een Indonesisch uitziende moeder in een lichtblauwe bloemetjesjurk met dochter in hetzelfde printje. Twee mannen met tatoeages op plaatsen die ook met lange mouwen nog zichtbaar zijn.

En allemaal met hetzelfde doel in de wagentjes gestapt: botsen, zo hard als je kunt. En dan de schrik, de spanning, weglachen.

Adrenaline. Allemaal, iedereen, ritjes achtereen. Misschien een idee voor ons dagelijks leven, botsen met andere mensen en dan samen weglachen.