‘Mijn leven is een mijnenveld’

Spitsuur

Vera (66) en Jarg de Boer-Damiaans (68) verhuren wapens, uniformen en andere militaria voor theater en film. Zij doet de boekhouding, hij is de artiest: „Je krijgt de vreemdste vragen. Of ik even een schot boven een graf van een overleden jager wil lossen, bijvoorbeeld.”

Jarg: „Ik heb op Vera’s verjaardag weleens een knijpkat afgeleverd voor Barbra Streisand.” Vera: „Terwijl hij zei: ‘Dit jaar ben ik echt op je verjaardag.’” Foto David Galjaard

Jarg: „Ik ben eigenlijk altijd weg voor mijn werk. Mijn vrouw zegt weleens: ‘Was ik maar getrouwd met een zeeman, dan wist ik tenminste wanneer hij weer thuiskwam.’

Vera: „Ja, nu weet ik het nooit. Hij heeft van zijn hobby zijn werk gemaakt. We runnen het bedrijf wel samen, maar ik ben de manager die alles regelt en hij is de artiest.”

Jarg: „Kunstenaar vind ik een beter woord. Het is namelijk een kunst om dit vak uit te oefenen. Je krijgt de vreemdste vragen: of ik even een schot wil lossen boven het graf van een overleden jager, bijvoorbeeld. Daar heb je dus een vergunning voor nodig, dat kunnen anderen niet zomaar doen. Ik ben voortdurend bezig groene balletjes om te toveren tot rode. Mijn leven is een mijnenveld. Ik laveer altijd tussen geboden en verboden rond wapen- en nepwapenbezit.”

Vera: „Die regels zijn de afgelopen jaren veel strenger geworden. Dat maakt ons werk lastiger.”

Jarg: „Ik ben nu bezig met het regelen van een vergunning voor een operazangeres, die op het toneel zelfmoord moet plegen. Ik heb een nepwapen voor haar geregeld, maar ook daar heb je een vergunning voor nodig. Zelfs voor een wapen dat van chocola is gemaakt!”

Vera: „Jarg is doordeweeks vrijwel iedere avond aan het werk.”

Jarg: „De opnames voor film en televisie vinden nu eenmaal plaats op onregelmatige tijden. Je kunt niet om zes uur naar huis als ze dan nog draaien.”

Vera: „Ik doe de boekhouding – ik heb niet zo’n avontuurlijk leven als mijn man. Ik ben ook zakelijker ingesteld, we vullen elkaar goed aan. We hebben het bedrijf veertig jaar geleden opgezet vanuit een garage, nu beslaat ons bedrijfspand 1.500 vierkante meter.”

Barbra Streisand

Jarg: „Mijn beide ouders hebben in een jappenkamp gezeten. Dat heeft een stempel gedrukt op het gezin. Er werd niet over die tijd gesproken, dus ben ik er zelf over gaan lezen en militaria gaan verzamelen. Vanuit die verzamelwoede ontstonden handeltjes en daaruit is ons bedrijf voortgekomen.”

Vera: „Zo langzamerhand zoeken we een overnamekandidaat, dan kunnen we zelf met pensioen. Er zijn geïnteresseerden, maar een bedrijf als dit verkopen is niet zo eenvoudig.”

Jarg: „Om zo’n bedrijf te runnen moet je technische kennis hebben, van geschiedenis houden, een netwerker zijn én goed kunnen luisteren naar wat regisseurs van je willen.”

Vera: „Al tien jaar geleden zei ik tegen Jarg: ‘We moeten nadenken over onze toekomst.’ Nu Jarg tegen de zeventig loopt, krijgen we meer haast.”

Jarg: „Maar het is een fantastisch vak. Het hoogtepunt was toen ik meewerkte aan de musical Miss Saigon. Wat ook bijzonder was, was een cursus veiligheid aan mensen die werden uitgezonden naar oorlogsgebied. Hoe ziet een boobytrap eruit? Hoe herken je de beugel van een granaat? Ik vond dat een nuttige maatschappelijke bijdrage, net als meewerken aan een film over Kamp Vught.”

Vera: „Maar het is ook een vak met tijdsdruk. Op zaterdag kun je worden gebeld dat je maandag tachtig emblemen moet leveren, waarvan je er nog maar één hebt. Met gips van de tandarts zijn we toen het hele weekend bezig geweest om emblemen te maken. Of er nou een kind jarig was of we op vakantie waren: we regelden het.”

Jarg: „Ik heb op Vera’s verjaardag weleens een knijpkat afgeleverd op Schiphol voor Barbra Streisand.”

Vera: „Ja, terwijl hij had gezegd: ‘Dit jaar ben ik echt op je verjaardag.’ Wéér niet, dus.”

Vestingwallen

Jarg: „Ik denk niet dat ik het bedrijf zal missen. Ik heb zoveel interesses. Ik zou het bijvoorbeeld heel leuk vinden op de vestingwallen van oud-Hollandse steden weer kanonnen te krijgen. Of adviseren, dat lijkt me ook wel wat, over nepwapengebruik op het toneel bijvoorbeeld. Hoe zorg je ervoor dat er geen kruitdampen ontstaan en er geen lege hulzen op het toneel achterblijven met oog op de dansers?”

Vera: „Ik leef al alsof ik gepensioneerd ben. Begin jaren zeventig heb ik een verkeersongeluk gehad. Door fysieke klachten kan ik nu niet meer zo lang achter een computer zitten. Ik wandel regelmatig met vriendinnen, ben lid van een vrouwensociëteit en ga regelmatig op bezoek bij mijn kinderen in de Verenigde Staten en op Tenerife. Dus ik heb het nog steeds druk.”

Jarg: „Ik heb eigenlijk nooit tijd gehad voor vriendschappen. Dat begin ik nu wel te missen.”

Een leuk leven

Vera: „Ook thuis zijn we altijd een goed team geweest. Jarg verzorgde het ontbijt, terwijl ik de kinderen aankleedde. Koken deed ik en mijn moeder hielp vaak met de schoonmaak.”

Jarg: „Tussendoor moest er dan nog weleens een jasje van een legeruniform worden ingekort.”

Vera: „Zelfs op het kraambed lag ik nog knopen aan te zetten. Maar Jarg probeert zijn afwezigheid wel goed te maken door goed voor mij te zorgen. Elke ochtend maakt hij een bakje vers fruit voor me.”

Jarg: „Ons geld hebben we altijd in de zaak gestoken.”

Vera: „En we hebben ervoor gezorgd dat ons huis uitstekend onderhouden is. Want zolang het bedrijf niet is verkocht, weten we niet hoe ons pensioen eruitziet.”

Jarg: „Na ons pensioen hopen we meer tijd te hebben om musea te bezoeken.”

Vera: „En verschillende steden. Gewoon, een leuk leven hebben.”