Column

Limburgse lefgozer

Het zou misschien niet geholpen hebben, maar met de bluf van Tom Dumoulin had Ajax meer kans gemaakt in de finale van de Europa League. Bij vlagen zag je alleen het geslacht der engelen aan de bal – geen kerels. Lieve jongens, beleefd in de tackle en een ingebrand ‘Na u’ in de duels. Er was te weinig primitieve woede in het spel.

Dat is geen schande en ook geen verwijt, want de Ajacieden leverden in Stockholm een visitekaartje af waarbij in Europa vele monden openvielen. Het streven naar verfijning was de hele wedstrijd aanwezig, al was dat tegen het solide Manchester United een risico. Het ontbrak Ajax vooral aan lengte.

Maar Stockholm blijft een hoogtijdag voor het Nederlandse voetbal. In het snelle vleugel- en positiespel zat een scholastieke connotatie. Ajax knoopte weer aan met een traditie van creatieve impulsen. De Nederlandse school is niet dood.

Alleen zat er te weinig leepheid in het spel. Het idioom van pleintjesvoetbal was te dominant. Dan leg je het af tegen gelouterde professionals die opgegroeid zijn met de mantra erop en erover. Die niet van creativiteit, maar van discipline kunst hebben gemaakt. Manchester United was veel minder cynisch dan gevreesd werd. Wel werd het tactische plaatje van José Mourinho tot in de perfectie uitgevoerd.

Er was iets van pleinvrees over de jonkies gevallen en neem ze dat maar eens kwalijk. Zeventienjarigen beginnen te stotteren als ze ostentatief voor hun vader en moeder moeten verschijnen. In Stockholm werden ze in de nek gehijgd door een miljoenenpubliek.

Hoopgevend was dat iedere zweem van arrogantie uit het spel en gedrag van de Ajax-spelers was geweerd. Karikaturen van de vedette-status stonden niet op het veld.

Daar hebben we nu Tom Dumoulin voor, tot gisteren trotse rozetruidrager in de Giro d’Italia. Hij fietste in Italië rond alsof koersen vakantie is. Afgezien van een stormloopje in de darmen leek niemand in staat zijn leiderspositie te belagen. Maar in de laatste klim van een Dolomietenetappe kraakte hij alsnog. Weg roze trui.

Meteen werd zijn circusnummer aan het einde van de donderdagrit tussen Moena en Ortisei misplaatst en potsierlijk. Treiterend opende hij toen een paar schijnaanvallen ter attentie van Quintana en Nibali. Joop Zoetemelk zou het nooit gedaan hebben, maar Dumoulin is een getergde Limburger. Confrontatie en rebellie in het bloed mede als maskerade van een licht minderwaardigheidscomplex.

Dumoulin is een rocker die van stennis en pikante praatjes houdt. De bolwassing waarop hij Bauke Mollema en Steven Kruijswijk trakteerde nadat ze in cols geen alliantie hadden gevormd met hem was er ook over. Mollema en Kruijswijk rijden voor andere ploegen en hebben een klassement te verdedigen, dan kan je als rozetruidrager geen knechtenrol verwachten. Wat moet je met Hollandse solidariteit op de Stelvio?

Het was het volste recht van Quintana en Nibali om gezamenlijk ten strijde te trekken tegen de superieur ogende Nederlander. Als Dumoulin dat laf koersen noemt, kent hij de wetten van het peloton niet. Gelegenheidscoalities zijn zo oud als de weg naar Rome.

Tom Dumoulin is een leuke, eigenzinnige jongen. Maar zijn navel is soms iets te groot. Zijn dedain voor de concurrentie kan voor evenveel roze nog altijd in een sloot of tegen een sneeuwberm eindigen.

Hugo Camps is journalist, columnist en schrijver