Recensie

Homemade pizza

Die kip met rozemarijn en citroen en heel veel knoflook, riep mijn oudste. Lasagne, vond mijn jongste. Chocoladetaart, opperde ik. En toen, na een verhitte discussie waarin zo’n beetje alles voorbijkwam dat ooit in de geschiedenis van de mensheid in een oven is bereid, kwamen we uit op pizza. Natuurlijk, pizza! Het ultieme gerecht om het einde van ons ovenloze bestaan te vieren.

Voor de nieuwe keuken had ik een stoer, semiprofessioneel fornuis besteld. Italiaans fabricaat, zes pitten en twee elektrische ovens. Glunderend keek ik toe hoe het glimmende gevaarte mijn huis in werd gesjouwd. Pas toen hij op zijn plek stond kwam het slechte nieuws. De stroomtoevoer naar ons honderdjarige huis bleek een jaar of vijftig achter te lopen op mijn moderne kokkerelbehoeften.

Je hebt nieuwe fasen nodig, zei de aannemer. Dat regel ik even, dacht ik. En toen waren we driehonderd telefoontjes met de netbeheerder, vijfhonderd bezoekjes van hun schouwer en achthonderd mailtjes met de werkvoorbereider verder. Twee eindeloos lijkende maanden waarin ik avond aan avond ontstellende zin had in zaken die nu net buiten mijn bereik lagen. Aardappelgratin? Oh nee, kan niet. Gehaktbrood? Nope. Gepofte bietjes? Zucht.

Afgelopen maandag werd het probleem eindelijk opgelost. En diezelfde avond zaten wij drietjes innig tevreden aan de pizza. Je weet pas wat je mist als het er niet is. Maar je weet ook pas hoe erg je iets hebt gemist, als het er weer wel is. Homemade pizza dus.